|
|
|
|
|
|
|
|
Nalazite se na Rat1992-POGINULI Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje Savan (Vid) Lukićpoginuli - 69593 - 20.05.2012 : F-16 Brioni Vogošća - (0)
Poznavao sam ga lično. Bilo mi je veoma žao kad sam čuo da je poginuo. Pokoj mu duši! Tomislav (Sreten) Veljančićpoginuli - 69422 - 15.05.2012 : Novak Alimpic Beograd - (4)
Brate moj, za tvoju pogibiju mi je javio Đura Zrenjaninac. Čuo sam i razne verzije. Ako je od srpske ruke, seme mu se zatrlo dabogda! Sve sam vas Sarajlije moje Zvezdaše pogubio! Ali, nisi zaboravljen moj brate! Svu smo Jugu sa Zvezdom prošli a da ni jednu tuču nismo izgubili. Uz to smo i vagon piva popili! Zadnji put u Evropi Želja - Zvezda , nismo znali da nema više. Posle ratišta u Slavoniji ne dadoše mi redovnu vojsku u Sarajevo iako sam hteo da budem sa vama u februaru '92. godine. Umesto toga, dadoše mi Bar i Podgoricu pa dohvatih Ćilipe. A bilo je logično da zajedno ratujemo! Svako ko te je poznavao znao je da si ti bio ljudina i Srbenda... Ni muslimani to ne mogu poreći. Sve vas pogubih u mojim dvadesetim! Nema više ni Šuce, ni Vojvode, i Želja je umro - ubi ga snajper na Ilijašu. Možda je samo Bobar još uvek živ. I Sirko je poginuo, naravno na turskoj strani. Našeg Azru Tuzlaka obesiše na početku rata. Em je bio Zvezdaš, em je sebe Srbinom zvao. Bezbeli tamo u tvom svetu sada ima više pravih nego u mom... U jedno budi siguran: osvetio sam i tebe i braću Sarajlije. Pozdrav brate od Ampija sa Severa! Marinko (Blagoje) Gutićpoginuli - 69340 - 13.05.2012 : AK-47 Nišići - (3)
Marinko je kao pripadnik Nišićkog bataljona poginuo upravo na dan kada ovo pišem, bio je 13. maj 1994. godine. Rodom iz Kaknja, godište 1960. , na Nišiće je došao u junu 1992. godine zajedno sa stanovništvom srpske nacionalnosti sa područja opštine Kakanj. Kako je po VES-u bio tenkista, raspoređen je u posadu tenka, koji je bio u sastavu Bataljona. Na dan pogibije bio je na vatrenom položaju na lokalitetu Nišani, selo Krčevine. Tenk je bio stacioniran na prednjem nagibu (gledano iz pravca Nišića), povremeno dejstvujući prema položajima muslimanske vojske na Polomu i šire, nakon čega bi se povukao na polazni položaj. Negdje oko 16 časova posada je iz tenka prešla u kuću Stanoje Šepura (isti lokalitet, samo na padini prema Lađevićima), kada su primijećeni od strane neprijatelja, koji je artiljerijskim granatama "poklopio" mjesto gdje su se nalazili. Od gelera jedne granate, koja je pala i eksplodirala neposredno pored kuće, poginuo je Marinko, kao i supruga Stanoje Šepura Koviljka i kćerka Mirjana (od posljedica ranjavanja podlegla nakon tri dana), dok su ostali članovi posade tenka ranjeni. Marinko je pogođen gelerima granate u predjelu lijeve strane leđa, jedan neposredno ispod plećke a drugi 30-ak centimetara niže i preminuo je neposredno nakon ranjavanja. Bio je izuzetno čestit i miran, blage naravi, vrijedan i spretan u izvršavanju svojih poslova. Imao je brata Milisava, koji je takođe bio u Bataljonu. Sreten (Milenko) Kneževićpoginuli - 69328 - 12.05.2012 : Pozz Kanada - (1)
Sreten Knežević je do početka rata živio u Sarajevu, tačnije u Buća Potoku. Završio je 3. gimnaziju - Braća Ribar u Sarajevu 1983. godine. Nakon toga je završio Geodetski fakultet u Sarajevu i radio kao Asistent do početka rata. Pripadnik SRK, kasarna u Lukavici. Poginuo je iz zasjede. Bio je dobar drug, jako pametan i izuzetno vrijedan. Veoma dobar učenik, i student. Pokoj mu duši i vječna mu slava! Tako blizu a dalekopoginuli - 45122 - 03.10.2011 : Ak47 Ni¿ići - (1)
Izuzetno cijenim rad gospodina Velimira Adžića i njegov doprinos borbi protiv zaborava koji guta velika djela i imena velikih ljudi iz odbrambeno-otadžbinskog rata. Naravno da znam i za njegove podatke o poginulim borcima Ilijaške brigade, koje je prikupljao i ažurirao tokom rata, kao i za njegovu knjigu "Ilijaški Nemanjići". U prethodnom postu namjera mi nije bila da prikazujem neku paralelnu evidenciju nego da ukažem na činjenicu da je veliki broj posmrtnih ostataka boraca sa Nišićke visoravni ostao na teritoriji Federacije BiH, tako reći zaboravljen "od Boga i ljudi". Mi sa Visoravni u toku rata bili smo u evidenciji četiri različite vojne pošte VRS, plus MUP RS. Neprestano su nas dodavali i oduzimali, prema potrebama i zamislima "onih gore". Borci su ginuli u vrijeme pripadnosti različitim brigadama ili MUP-u, tako da ne postoji objedinjena evidencija poginulih. Pogotovu ne postoji tačna evidencija o grobovima boraca koji su ostali u Federaciji. Naime, na samom kraju rata mi smo bili pripadnici Prve romanijske brigade. Komanda ove brigade organizovala je prenos svih ostataka boraca koji su poginuli kao njeni pripadnici i sahranu na tada novoformiranom Vojničkom groblju u Sokocu ili Kopljevićima (za borce sa olovskog područja). Groblja na području opštine Vareš, kao i groblja u Hadžićima, Buljetovini i neka manja, u koja su sahranjivani borci poginuli od početka rata do avgusta 1994. i gubljenja tih teritorija, bili su na kraju rata pod kontrolom muslimanske vojske i svi u njima sahranjeni nisu mogli biti prenešeni u to vrijeme. Neki od grobova nisu dirani po zahtjevu porodica poginulih a neki iz meni nepoznatih razloga. Takođe, u periodu nakon rata do danas, neke od porodica organizovale su prenos ostataka svojih poginulih na groblja u Republici Srpskoj. Iz navedenih razloga ne postoji tačna i potpuna evidencija sa podacima o srpskim borcima čiji su grobovi nakon rata i do danas ostali na teritoriji Federacije BiH. Stoga sam napravio prethodni spisak, prema sopstvenim podacima i sjećanju. Ne postoji ni organizovana aktivnost institucija vlasti u RS ili nevladinih organizacija u smislu omogućavanja porodicama da prenesu ostatke svojih poginulih ili da bar grobovi svih boraca poginulih na srpskoj strani budu dostojno obilježeni i uređeni, ma gdje se oni nalazili. Na kraju, jedan ilustrativan primjer koji se odnosi na prethodni paragraf. Jovan Šepur, od oca Jovice i majke Jelke, rođ. Ćetković, iz Buljetovine, 1946. godište, bio je od početka rata pripadnik VRS kao dobrovoljac u Nišićkom bataljonu, angažovan na cijepanju drva za komandu, dostavljanju hrane za borce na liniji i drugim fizičkim poslovima. Dakle, u zoni neposrednih borbenih dejstava proveo je 44 mjeseca. Nakon rata kao izbjeglica smješten je u objekat na Ravnoj Romaniji, "đe je Pajo zatvar'o ovce", kako je sam govorio. Umro je 1998. godine i sahranjen na Novom groblju u Sokocu, "civilni" dio. U međuvremenu je drveni krst na njegovom grobu istrunuo a grob zarastao u korov i gotovo ga je nemoguće pronaći, iako se nalazi na gradskom groblju. Jovan nije imao potomaka, a drugi nisu stigli, mogli ili se nisu sjetili da je on zaslužio nadgrobno obilježje. RE: Zaboravljenipoginuli - 44762 - 02.10.2011 : Velimir Ilijaš Ilijas - (0)
Poštovani AK47, neobično mi je drago da nas još ima koji ne zaboravljaju naše junake, da nisam usamljen. Međutim, sigurno sam jedini koji ima preciznu evidenciju o poginulim borcima Ilijaške brigade, a svi ovi borci sa vašeg spiska su pripadnici te brigade. Ja sam ranije pisao o tome gdje su sahranjeni poginuli i umrli borci. To možete vidjeti na stranici "Istorija-Ilijaška groblja" pod brojevima 23959 od 5. 3. 2010 i 3962, 3965 i 3968 od 6. 3. 2010. godine. Pored toga za sve poginule-umrle borce imam pojedinačno podatke kao na primjer za ovoga: Antić (Ostoje) Mirko, komandir 2. pč. 3. pb. Rođen 1958. godine u selu Čekrčići, opština Visoko. Poginuo 6. 3. 1993. godine u mjestu Krčevine-Čekrčići. Prilikom napada neprijatelja pogođen puščanim metkom. Sahranjen je u groblju u Ilijašu, a poslije rata prenesen u Vojničko spomen groblje u Sokocu. Posmrtno odlikovan 1994. godine Medaljom zasluga za narod. Od uže porodice su ostali: Ako ste prijavljeni na Fejzbuk, pošaljite mi zahtjev za prijateljstvo na ime Velimir Adžić pa ćete moći vidjeti da ja svaki dan objavljujem slike poginulih boraca sa napred navedenim podacima na dane godišnjice njihove smrti. Isto tako ćete vidjeti albume poginulih boraca po bataljonima. Dakle, postoji evidencija i to vrlo uredna i precizna, ali samo za borce Ilijaške brigade. Na kraju da kažem i ovo. Nemam u svojoj evidenciji Lazendić Danila, Mitrović Milutina i Stojanović Slavišu. Ispada da u vrijeme pogibije nisu bili pripadnici Ilijaške brigade. Ja sam snimao grobove poginulih boraca u groblju u Ilijašu i tamo nisam našao grobnicu Perišić Borislava-Bore, a nema ga ni u Vojničkom groblju u Sokocu. Naknadno sam saznao da je prenesen u groblje u Karakaju. Zaboravljenipoginuli - 44663 - 02.10.2011 : Ak47 Nisici - (0)
Mnogo čestitih ljudi na ovim stranicama napisalo je mnogo dobrih stvari. Jedan od njih, koji se potpisuje kao "Simon", pomenuo je grobove dvojice junaka iz otadžbinskog rata iz moga kraja, čiji su grobovi ostali daleko na području gdje Srbi više ne žive a rijetko i zalaze. Ne vjerujem da ovo bilo koga može ostaviti ravnodušnim, a ne vjerujem i da bilo gdje postoji evidencija sa podacima o grobovima poginulih pripadnika VRS i MUP RS koji su na teritoriji Federacije BiH. Iz tih razloga sam izvršio sopstvena istraživanja za područje koje je nekada pokrivala tzv. Brigada Slave Kojića, te nakon ažuriranja podataka dođoh do spiska, koji objavljujem po azbučnom redoslijedu, sa imenima boraca i imenima grobalja na kojim počivaju.
Mnogi od nabrojanih počivaju bez obilježja na zapuštenim grobljima koja su prepuštena zubu vremena, velu zaborava i stoci koja po njima gazi. Zadrigle polupismene kvazibirokrate i režimski borci iz opštinskih borsova po Republici Srpskoj već 16 godina od prestanka rata vode brigu o nekim drugim stvarima, pa primjeri kao nedavna akcija koju je organizovao Željko Tomić na prenosu srpskih junaka sa grobalja pobude bujicu pitanja poput onog "kakvi smo to ljudi?... ". | |
Idi na stranu - | 1 | 2 |