|
Gogle Search
Gogle Oglasi
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19634 |
07.12.2008 |
Srpski jezik kroz istoriju (2)Poznato je da su hrvatski seljaci govorili cajkavskim dijalektom, dok je zagrebacka gospoda oduvek nastojala da govori nemackim, italijanskim, latinskim ili mađarskim.
Čajkavski dijalekt govori se u graničnom pojasu prema istočnom delu Austrije i Mađarskoj, gde žive Gradiščanski Hrvati.
Oni su tu doselili iz severnog jadranskog primorja tokom XVI veka i doneli svoj govor, koji je pravi hrvatski, kojim su govorili njihovi seljaci.
Pod uticajem Panslavističkog pokreta čehoslovačkih romantičara Kolara i Safarika u Hrvatskoj dolazi do "Ilirskog pokreta", čiji je nosilac bio Ljudevit Gaj.
Majka Ljudevita Gaja bila je Nemica, rođena Schmit.
Gaj je želeo da za hrvatski književni jezik usvoji srpski, pa je najpre predložio da se jezik nazove ilirskim, sa idejom kasnijeg preimenovanja u srpsko-hrvatski, odnosno u Hrvatskoj čak hrvatsko-srpski, što je imalo smišljene političke posledice iščezavanja srpskog jezika, a time i srpske nacionalnosti.
Profesor dr Laza Kostić u knjizi "Krađa srpskog jezika" piše da je data ideja delo nacionalista, dok sami Hrvati izbegavaju da o tome otvoreno razgovaraju.
Međutim, sam Ljudevit Gaj je 1846.
godine u listu "Danica" otvoreno priznao da je za hrvatski književni jezik uzeo jezik srpskog naroda.
Ðuro Daničić se olako saglasio sa hrvatskim predlogom, čime im je učinio ogromnu uslugu, za čega Olga Luković-Pjanović kaže da nije imao političkog obrazovanja i da nije prozreo hrvatske namere, što im Vuk Karadžić nikada ne bi učinio.
Amerikancima, Kanađanima i Australijancima ne pada na pamet da menjaju ime engleskog jezika, kao što ne misle ni Belgijanci, Luksemburžani, Švajcarci pa ni frankofonski Afrikanci o francuskom jeziku.
Istorijski, ime Sloven potiče iz perioda rimskog osvajanja srpskih teritorija.
Tom prilikom Rimljani su odvodili roblje, a muška imena tih Srba pretežno su se završavala sa slav, kao: Miroslav, Srbislav, Krunoslav, Bratislav i slično (što je kod Srba imalo značenje slavnoga - glorious), a u latinskom se izgovaralo "sklav" ili "sclavus" (sa značenjem roba), od čega je vremenom nastalo Sloven.
Istim slovenskim jezikom govorili su Geti, Sarmati, Skiti, Dačani i Tračani, što tvrde Stabon, Apendini i Ovidije.
A kako kasnije navode Surovjecki i Safarik, pa Dobrovski, Milojević i Živančević radi se o srpskom jeziku.
Prema Herodotu, kada je reč o Slovenima, radi se o velikoj ljudskoj grupi naroda koji je pripadao indo-evropskoj rasi i zauzimao prostore istočne Evrope, današnje Poljske, Mađarske, Austrije, Češke i Balkana sa teritorijama današnjih srpskih zemalja.
Na osnovu antičkih pisaca nedvosmisleno je da su sva grčka ostrva, sa kontinentalnom teritorijom i Italijom bili naseljeni Tračanima, što potvrđuje Strabon.
Svi su oni govorili grčko-ilirski ili ilirskim (slovenskim, znači srpskim) jezikom, kome su centralna zona bili Podunavlje i crnomorska obala Dačije.
Tračani (Srbi) su se odatle širili po Evropi, a širio se i njihov jezik.
Lorenc Surovjecki i Pavel Safarik su u vrlo dokumentovanoj studiji izneli nepobitne tvrdnje da su Srbi živeli u Podunavlju i Panonskoj niziji i odatle se širili na sever i zapad.
Oni takođe navode da je papa Jovan X (914-929) tvrdio da su Iliri i Tračani bili Sloveni (a to znači Srbi).
Prema tome, jezik koji je Ovidije naučio dok je boravio u izgnanstvu bio je srpski.
A i pored svih pretrpljenih izmena, kao što se dešava svim jezicima, srpski je ostao poetičan.
A ako se poštuje ideja o kontinuitetu latinskog i grčkog jezika, po kojoj logici se to isto ne dozvoljava srpskom, tim pre što se radi o narodu nazivanom Tračani, Tribali, Sarmati, Vendi, Veneti, Vindi ili Vani, pa i Anti, a uvek se radi o Srbima, koji su sebe, po tvrdnji Safarika, svuda i uvek nazivali svojim srpskim imenom.
I po tvrdnji Gregora Dankovskog, a prema Ovidiu, Geti su bili Sloveni i pripadali rodu Tračana, bili su hrabar i pravedan narod i govorili su slovenski (odnosno srpski) jezik.
Olga Luković-Pjanović citira Francuza Pejsonela, koji iznosi tvrdnju da se srpski, pored evropskih zemalja govorio i u više zemalja Azije.
Govorio se i na dvorovima turskih careva.
Samo se po različitim oblastima u malome razlikovao u dijalektima, što je logično za sve jezike.
Olga takođe iznosi primer Stjepana Mitrova Ljubiše, koji navodi primer crnogorskog plemena Paštrovića koje je živelo na istom prostoru od praistorijskih vremena.
Slično je pisao i Jovan Cvijić, geograf svetskog ugleda i predsednik Srpske Kraljevske Akademije.
A i Olga Luković-Pjanović, prema predanju njene majke tvrdi da su njihovi pra-roditelji živeli u dragačevskom kraju još u doba Aleksandra Velikog, a to znači bar 400 godina pre rođenja Hrista.
Svi ovi primeri potvrđuju tvrdnje da smo na Balkanu od preistorijskih vremena.
Konstantin Jireček je izrekao misao, koja kaže: "Nikada se na zemlji nije dogodilo da jedan podjarmljeni narod potpuno nestane a da ne ostavi kaplju svoje krvi u žilama pobedilaca ili reč u njihovom jeziku".
Poznata je i Volterova izreka "Lakše je verovati u laž, koja se čula po hiljadu puta, nego u istinu, koja se čuje prvi put".
Katolička crkva od najranijih vremena izrazavala je neograničenu mržnju prema Srbima.
Zapad je od uvek sebe proglašavao "civilizovanim", a Srbe nazivao "varvarskim", citira Olga Luković-Pjanović, prema francuskom Larusu XX veka.
Za genocide činjene nad srpskim življem katolička crkva nikada nije ni pokušavala da iste spreči.
Zamerali su im na načinu života, na poštovanjima prema umrlim, na zajedničkom obrađivanju zemlje i slično, što Olga Luković-Pjanović, naprotiv, ističe kao srpske tradicije i ponos.
Kako kaže: "Šta Zapad zna o zajedničkom oranju i kopanju, o mobama i prelima, o kosidbama i komušanju kukuruza.
srpski tradicionalni život vekovno se zasnivao na svetinjama poput one "Ljubi bližnjega svoga kao samoga sebe".
Knjiga Olge Luković-Pjanović "Srbi narod najstariji" obiluje istorijskim dokazima i citatima autora svih nacija, na svim živim i mrtvim svetskim jezicima.
Iz svega iznetoga, Srbi su bili rasprostranjeni od Indije do Atlantika, najmanje dva milenijuma pre Hrista.
Nažalost, danas ih je sve manje i manje, rasparčavaju nas na različite načine.
Poslednja uništavanja su najstrašnija i najmasovnija, a Zapad ćuti.
A nestajanjem naroda nestaje i njegov jezik, sve više slavskih sveća se gasi.
U čije ime se to radi? Zšsto se Srbi ubijaju u tako velikom broju, a da pri tome svet ćuti, pita se Olga? Koji je cilj toliko uzvišen da može opravdati varvarsko ubistvo jedne nacije? Koji cilj je dovoljno velik da može opravdati takva sredstva masovnog uništenja čitavog jednog naroda?
Dr Simo Jelača, u Windsoru Maja 2003.
godine
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19635 |
07.12.2008 |
Srpski jezik kroz istoriju (1)Vede se klasifikuju kao himne, koje sadrze narodne obicaje, mudrosti, poslovice i izreke, a datiraju od 3 do 6 hiljada godina pre Hrista.
I srpske slave sa pratecim molitvama, kako u prastara vremena tako i danas spadaju u red Veda.
Autohtonisticka Skola zastupa teoriju da su svi narodi koji su ziveli na danasnjim slovenskim prostorima kao i u predelima Dacije, Trakije, Balkana, u juznoj Rusiji i srednjoj Evropi razlicita imena naroda srpskoga porekla.
Ova skola, pored Balkana i centralne Evrope, nalazi postojbinu Srba i u Italiji, na Pirinejima, u Bretaniji, Helveciji, Skandinaviji, pa i u severnoj Africi i Maloj Aziji.
Protivnik ove skole, napred je navedeno, je germanska Berlinsko-Becka Skola, koja danas trijumfuje na vecini katedri istorije i ona nauku vodi pogresnim, smisljenim, putem, koji odgovara interesima politike.
Birnuf (Emile Burnouff) u svom eseju o Vedama istrazuje poreklo Indo-Evropljana kroz Vede, koje su nastajale u vreme "arijevske zajednice".
On nalazi da se vedske porodice zasnivaju na svetosti bracnog jedinstva, okruzeni verom i drustvenim tradicijama.
Svoje dokaze izvodi iz rodbinskih imena, koja od davnih vremena pripadaju zajednickoj rasi naroda.
A mi znamo da su rodbinski i porodicni nazivi u srpskom jeziku zadrzali obelezja arhaicnosti i autenticnosti do danas.
Istrazivac, Svajcarac Adolf Pikte (Adolphe Pickter) napisao je delo "Indo-Evropsko poreklo ili prvobitni Arijevci", u kome pise "U davnoj proslosti jedna rasa rasla je u prvobinoj kolevci, nadarena mudroscu, grandiozna, stroge prirode, radom je pobedila surove materijalne uslove svoga opstanka.
Zatim dolazi do njihovog razvoja i patrijarhalnog uredjenja.
Ta bujna rasa razvila je svoj jezik, savrsen i pun intuicije za uzvisenu poeziju.
Zbog svoje brojnosti morali su da se sele, a seobama im se menjao i jezik.
Vekovima od ovoga naroda nastalo je vise narodnosti.
Te seobe odigrale su se u milenijume pre Hrista, od Indije do Atlantika.
On zakljucuje da je taj brojni narod posluzio kao osnova za razvoj mnostva ljudskih grupa, koje su iz njega proizasle.
Pikte takodje tvrdi da je jezik toga naroda bio osnov za mnoge jezike, koji su iz njega nastali.
Zajednicke osnove ovoga jezika nadjene su u Sanskritu i Zendu.
Otuda pomisao da svi indo-evropski narodi poticu od jednoga stabla".
Za njihov jezik Pikte kaze da je bio ne kontrolisane slobode i on ga naziva "jezikom majke".
Pikte takodje pise, bio je to jezik Veda, bogat jednosloznim glagolskim korenima od kojih se sufiksima stvara izobilje izvednica svih vrsta.
Njegov glasovni sistem je jednostavan i skladan.
Razlikuje tri roda i sedam padeza, cime jasno oznacava deklinacije.
Zamenicki nastavci za tri lica i brojeve omogucuju razlikovanje nijansi vremena i nacina.
Prema svim prednjim opisima tog jezika najblizi je srpskom.
Takva skladnost ne nalazi se nigde sem u srpskom jeziku.
Olga Lukovic-Pjanovic u svojim istrazivanjima potvrdjuje da su iz srpskog jezika nastali i grcki i latinski, ali kao iz pelazgijskog stabla.
Ona je citirala Francuza Leveka (Levesque), koji je poredio srpski sa latinskim i grckim jezikom i zakljucio: (1) da je srpski jezik dao prve i najstarije elemente latinskom jeziku; (2) da su starosedeoci Laciuma bili slovenske rase, Srbi; i (3) da su se Srbi tamo nastanili jos u vreme dok se jezik ogranicavao gotovo samo na izraze najprecih potreba.
Emil Burnof navodi kako latinski pridev "humanus" proizlazi iz srpskog "uman", a sto je takodje vezano za vedsko "aum" (izgovara se na sanskritskom om) i u induskom jeziku oznacava tri bozanstva (Bramu, Visnu i Sivu).
A Gregor Dankovski zakljucuje da se grcka i latinska gramatika slazu sa srpskom.
Po Stabonu, latinski je najpre bio centralna grupa dijalekata sabinskog jezika, a Sabini su bili drevni Srbi, autohtoni stanovnici Apeninskog poluostrva, sto takodje potvrdjuje i Milan Budimir.
Homerov ucitelj je znao pelazgijski jezik, a u Homerovo doba nije se pravila razlika izmedju trackog i grckog jezika.
Hekatej iz Mileta, 500 godina pre Hrista, ostavio je pisane tragove da su Atinjani Tracani (Srbi).
Ceski istoricar Dalemil navodi: "Ima jedna zemlja gde se govori srpski", a Dankovski citira: "Tracani, Geti, Dacani i Mezani, svi govore srpski".
Platona su zbog njegove mudrosti Grci smatrali bozanskim, a on kaze kako u grckom jeziku ima mnogo "varvarskih" reci.
Herodot je bio striji od Platona i on navodi da se u njegovo vreme u Grckoj govorilo "varvarskim" jezikm.
I Sokrat tumaci da su Grci bili potcinjeni "Varvarima" pa su otuda govorili njihov jezik.
On takodje zakljucuje da su "Varvari" narod stariji od Grka.
Prema Dankovskom naziv "Varvari" nastao je od "barbaros" promenom suglasnika zbog lakseg izgovaranja Grka.
Slicno je tumacenje i Sokratovo.
Prema Platonu Grci drevni Pelazgi, nazvani od Grka "Varvarima" su bili anticki Srbi i govorili su srpski.
Ima napisa da su Srbe nazivali i Etrurcima, dok su oni sami sebe zvali Rasanima.
O tome pise Nenad Djordjevic u delu "Etrurci ili Rasani", a Svetislav Bilbija kao da mu odgovara svojim delom "Rasani a ne Etrurci".
Bilbija je etrursko pismo desifrovao posredstvom cirilicnih slova.
Pisuci o Vedama M.
F.
Neve navodi: "da su otmene, snazne, jednostavne, a da nisu lisene umetnicke vrednosti".
On takodje kaze: "Ovaj jezik je zvucan, muzikalan, cudesan, harmonican i iznenadjujuceg bogastva forme i slike".
A Bue za srpski jezik kaze: "Srpski jezik je bogat, energican i harmonican, podjednako dobro pristaje muskom i zenskom rodu, dobar je za opevanje ljubavnih pesama i neznosti, kao i velikih krvavih podviga.
Zvucan je i otmen.
Srbin govori polagano, ne praveci pauze i svojim jezikom na najlepsi nacin izrazava pristojnost.
Dusu srpsku zagreva juzno sunce.
Konstrukcije recenica u srpskom jeziku su jednostavne, imaju izuzetan smisao za preciznost, mastovitost i srpskim se govori pristojno (za razliku od grckog kojim se muca i gestikulira).
Ako su ikada jedan jezik i jedan narod bili stvoreni za vladavinu javnim raspravama, to su sigurno srpski jezik i srpski narod".
I Bue zakljucuje: "Srbi poseduju toliko lepe poezije i samo to bi trebalo da obaveze sve ostale narode da uce njihov jezik".
Svajcarac Adolf Pikte rekao je da je ziveo samo zato da dokaze koji narod je govorio jezikom vedskih himni.
Nazalos, smrt ga je prerano zaustavila na tom plemenitom zadatku.
A Pavel Safarik je nedvosmislen u tvrdnji da je to srpski narod i da je govorio srpskim jezikom.
Isto je tvrdio i Atinjanin Halkokondilo, pisuci da su to bili Tribali, Tracani i i Iliri, kao najstariji i najveci medju tadasnjim narodima, a bili su to Srbi.
Utvrdjeno je da su Vede nerazdvojno vezane sa srpskim jezikom i prozete srpskim pesnistvom.
Veda na srpskom ima znacenje vida i znanja (u smislu unutrasnjeg saznanja).
Kako je rekao Siprijan Rober: "Svi slovenski jezici su nastali od srpskog jezika, jezika Pramajke".
U srpskom jeziku koren "Vid" zadrzava vedsko-srpsko znacenje svetog, unutrasnjeg, metafizickog znanja.
|
|
|
Dr. Simo Jela~A :
|
19637 |
07.12.2008 |
Naseljavanje Srba na BalkanPre tri hiljade godina, hiljadu godina pre Hrista, grana prastarog srpskog stabla koja se uputila ka jugu naselila je danasnje predele Austrije, Kranjske, Hrvatske, Slovenije i Ugarske, gde su osnovali Panonsku Srbiju.
Od Srba u Bojci jedno pleme nazvano, Spori ili Anti, seleci se proslo je pored Karpata i naselilo Daciju.
Kasnije su presli Dunav i naselili Srem, Slavoniju, Hrvatsku do Siska, Podravinu i Zapadnu Ugarsku do Komornog, a na jug do Titela (danasnje teritorije).
Panonija se delila na gornju i donju Meziju (grcki i rimski naziv za deo Srbije od Drine do Crnog mora), a Dacija prostirala od Tise do Crnoga mora, juzne Ugarske, Banata i Rumunije.
Zatim su naselili predele sadasnje Srbije.
Prema tome, Srbi u danasnjoj postojbini nisu samo od sedmoga veka nove ere, vec od davno pre Hristovog rodjenja.
To je rekapitulirao istoricar Stojan Boskovic u svojoj "Istoriji sveta" rekavsi: "Po starini vremena na prvo mesto dolaze Srbi ili Anti, koji su tu stanovali davno pre rodjenja Hristovog i Sloveni u ovim krajevima su starosedeoci".
Tek u trecem veku nove ere rimski car Trojan naselio je u ovim krajevima svoje veterane koji su se izmesali sa Srbima.
Od te mesavine nastao je rumunski narod.
Po Srbima Seberanima grad Turnu Severin je dobio ime.
U Rumuniji su poznata srpska plemena Dragasani, Radovan, Gradiste, Stanisevci, Sokola.
U petom veku nove ere kan Bajan pozove Srbe na predaju ali dacki knez Dobrota to odbije.
Bajan ih ostavi neko vreme na miru, ali nesto kasnije padose pod vlast Mongola, B'lgara.
Otuda ovi Bugari nisu istoga porekla sa Bugarima srpsko-antskog porekla (slovenskog).
Po Milojevicu, Bugari su se sukobili sa Srbima u Maloj Vlaskoj (danasnji Banat).
Srbi iz Dacije sirili su se prema Jadranskom moru i gde god su se naseljavali nailazili su na srpsko stanovnistvo, koje je u iste krajeve naseljeno jos pre Aleksandra Velikog.
Bugari, tursko-mongolskog porekla bili su dobri ratnici i kao takvi pokorili Srbe u Daciji, dok su Bugari slovenskog porekla nazivali sebe Srbima i govorili staroslovenski.
Od petog do devetog veka lepo su ziveli sa Srbima, primali su srpski jezik i obicaje a zadrzavali bugarsko ime.
Otuda i danas imaju srpska imena: Borisav, Vojin, Dragomir, Radomir itd.
Istoricari su taj process nazivali poslovljavanje.
I francuski istoricar Leon Rousset pisao je 1882 da su Srbi i Bugari grane istovetnog starog srpskog naroda, a car Dusan je sebe proglasavao carem Srba, Grka i Bugara.
Madjarski istoricar dr Sentklaraj pisao je da su se oko 650 godine slovenska plemena naselila duz Tise, Save, Drave i Dunava.
Racki za to stanovnistvo tvrdi da su to bili Srbi i Hrvati iz Bele Srbije.
Tvrdi se da su se tim naseljavanjem Srbi sukobili sa Avarima, koje su isterali i nastanili Panoniju i Dalmaciju.
Hrvati su se pretezno preselili u Dalmaciju, dok su Srbi ostali u Panoniji.
Sam Maretic pise da je predeo izmedju Drave, Save i Dunava bio srpski.
Porfirogenet navodi da su i pre doseljavanja Avara u Panoniju tu ziveli Srbi, koji su se nazivali Belim Srbima, a zemlju su zvali Bela Srbija.
Konstantin Porfirogenet Slavoniju naziva Srpskom Slavonijom.
A Gavrilo Vitkovic kaze da su Ugarsku nastanjivali Srbi davno pre dolaska Madjara.
On kaze da su Srbi takodje nastanjivali Srem, Banat i Backu u vreme doseljavanja Srba na Balkan u sedmom veku.
Otuda se Srbi Bodrice smatraju praroditeljima danasnjih Bacvana i Banatskih Srba.
Kada su Srbi pod Arsenijem Carnojevicem dosli, hiljadu godina kasnije, oni su u stvari dosli u stare srpske krajeve.
Krajem sestoga veka Srbi iz Panonije krecu na zapad i zaposedaju Korusku, Stajersku, Kranjsku, Istru i Furlaniju, sve do Tirola, o cemu je pisao Racki i te krajeve nazivao Norik.
A Nemci su to stanovnistvo nazivali Vendima.
Srbi su bili zaposeli Dalmaciju pa je Papa Grgur pisao poslanicu nadbiskupu u Solinu o svojoj zabrinutosti zbog srpskog dopiranja i do Italije.
Tragedija panonskih Srba pocela je dolaskom Madjara u devetom veku.
Bio je to narod bez znanja zemljoradnje i trgovine i bez prosvete i kulture.
U svoj jezik primili su neke srpske reci.
Tako i ime Pesta potice od srpske reci Pec.
Osnivac Madjarske drzave bio je Vojko, a sin mu se zvao Marko i pripadali su praoslavnoj veri.
Kasnije mu je rimski papa dao ime Stefan (Istvan).
Poznati madjarski istoricar Petefi opisao je krunu Svetog Stefana radjenu u istocnjackom stilu i ispisanu ćirilicom.
Ćirilicom je ispisan i nadgrobni spomenik Stefanov.
Tragedija po srpski narod nastavlja se vekovima.
U 19-om veku Austrija je povela ostru kampanju protiv Juznih slovena, na svakom mestu i na svim nivoima, proglasavajuci ih "nizom rasom", sto je imalo za posledicu stvaranja samouverenja kod germanskih zavojevaca i gubljenje samopouzdanja kod napadnutih Srba.
Srbi, mada nekada najmnogobrojniji i miroljubivi narod, nisu uspevali da se odupru zavojevacima Nemcima sa zapada, Tatarima sa istoka i Turcima sa juga.
Slicne sudbine po srpsko zivlje nastavljaju se i tokom najnovijih dogadjanja.
Cak u Larusu XX veka porucuje nam se da cemo se spasiti samo kada se prekrstimo u katolicanstvo i priznamo papu.
Zle li katolicke poruke?
Hrvat Racki, Rus Nestor i Poljak Surovjecki potvrdili su da su Srbi, Vendi, prastanovnici Evrope od pocetka istorijske ere.
Ne zna se sa sigurnoscu koliko hiljada godina su postojali u Indiji pre seoba, a na danasnjim terenima su preko tri hiljade godina.
Ceh Dalimil je pisao: "Srbi su dosli iz Azije, nastanili su Balkansko poluostrvo uz more pa sve do Rima".
Safarik cak nalazi Srbe u nasim krajevima pre pet hiljada godina, znaci tri hiljade godina pre Hristova rodjenja.
On kaze da su Srbi u ove krajeve dosli 1600 godina pre pojave Srba u Severnoj Evropi, a Mavro Orbini kaze da su dosli iz Skandinavije 1460 godina pre Hristova rodjenja.
Poznato je da su srpske vojvode ratovale sa Aleksandrom Velikim, da su predvodili Atiline Hune ka Rimu, a cetiri stotine godina davali su najbolje vojskovodje turcima (Mahmud Pasa Sokolović, Sulejman Pasa, Omer Pasa Latas).
Srpska slabost je sto su pitom i pomirljiv narod i lako se asimiliraju.
Safarik Srbe tretira kao juzne evropljane.
On kaze da su Srbi dosli iz Indije, preko juzne Azije, zaposeli Malu Aziju i Balkansko poluostrvo jos tri hiljade godina pre Hristova rodjenja.
Kasnije dolazi do njihovog pomeranja do Rima, pa Lombardije i zatim u predele sadasnjih slovenskih zemalja.
Njihovo desno krilo nastanilo se preko Save i Dunava u Daciji i Panoniji.
Ovim Srbima, mnogo kasnije dolaze Srbi sa severa od Baltika i Labe.
Po Bonfiniju do pomeranja severnih Srba ka jugu doslo je usled njihovog potiskivanja od strane skandinavskih naroda.
Dolaskom na Balkan oni su se sjedinili sa svojim sunarodnicima.
Otuda je i Grk Halkokondila za Srbe rekao da su najstariji i najveci narod na svetu.
Mavro Orbini takodje spominje da su Srbi gospodarili Azijom.
Srbi su na Balkanu primali hriscanstvo jos u doba Hristovo direktno od Svetog Pavla.
Rossijskij Sinopsis citira da je Sveti Pavle poslao svoga ucenika Andronika u Panoniju i Ilirik da krsti Slovene, a to su bili potonji Srbi.
srpski istoricari vladika Ruzicic, Milojevic i Sreckovic dokazuju da su te Srbe pokrstavali direktni Hristovi apostoli Pavle, Timotije, Andreja, Luka i Tadija a da su osnovali Panonsku episkopiju, a panonski episkop ucestovao je na prvom saboru u prvom veku u Sirmijumu, a to je bio licno Andronik ucenik Svetog Pavla.
Zato ruski letopisac Nestor pise da su Srbi seleci se u sedmom veku iz Bojke u Ugarsku, Srbiju, Makedoniju, Bosnu i Hercegovinu, Dalmaciju, Crnu Goru i Albaniju, dosli ne u novu vec u staru postojbinu, odakle su ih nekada potisnuli Kelti i Rimljani.
Godine 520, prve godine vladavine Justinijanove, sto hiljada ratnika Sabira prikljucilo se Grcima.
Savremenik iz tog perioda Menadar zapisao je da su ti Srbi u prvoj polovini sestoga veka pokorili celu Grcku i Tesaliju.
Istoricari se slazu da su Srbi izmedju sestog i sedmog veka "Sloveni" pokorili Grcku, Makedoniju, Epir i Albaniju.
Iz tog doba svedoce imena mesta i reka, u Makedoniji: Srpciste, Srbovo, Srbica, Srbinovo, Srbince, Srbljani i u Grckoj: Srbinovo, Bosna, Njegusi, Bistrica, Bojka.
U doba cara Konstantina Porfirogeneta u Solunskoj Srbiji (Juzna Makedonija) nalazio se grad Serblia (sada Servia) koji su Rimljani zvali Serblia Inferior.
Svoju samostalnost izgubili su 1018 godine odakle su Srbi posli sa Srbima iz Ilirije i Dalmacije, sa kojima su stvorili drugu Srbiju.
Ova drzava je ojacala u 10-om veku pod vlascu velikog zupana Caslava.
Posle njega na vlast dolaze Vojislav, Bodin pa Nemanja, koji su obnovili srpsko kraljevstvo, a o njima dovoljno pise savremena istorija.
Srbi koji su dosli u Dalmatinske krajeve u petom veku sa Hunima zatekli su tamo Srbe starosedeoce.
Ti Srbi starosedeoci u Boki, Dalmaciji i Albaniji porusili su grcke i rimske gradove i izgradili svoje.
Tako su porusili Epidaurus i na njegovim rusevinama podigli Dubrovnik.
Vizantijsko carstvo ponovo osvaja Dubrovnik u devetom veku ali ga srpski kraljevi Pavlimir i Bodin vracaju i nakon toga u gradu izgrade tvrdjavu Lovrijenac.
Osnivacem Dubrovnika smatra se Ostroilo.
Tokom 630 godine nove ere dolazi do seobe iza Karpata, a 632 godine Srbi iz Bojke masovno krenu na jug.
Na putu umre njihov knez i njegova dva sina povedu gotovo sve Srbe iz Bele Srbije.
Polovina plemena dodje u krajeve koje su Srbi vec nastanjivali, dok se druga polovina zaustavi sa Srbima u predelima Podravine i Posavine, gde osnovase poslednju Belu Srbiju (danasnji Srem i Slavonija).
Novija istorija ove seobe tretira kao prve i najvece, mada su to u istinu bile poslednje i znatno manje od prethodnih seoba.
Posle ovih imamo jos jedino seobe Srba pod zupanom Zarijem Pribisavljevic preko Save i Une u predele Zrmanje, Velebita i Jadranskog mora.
Od tada su Srbi starosedeoci u Lici, Baniji, Krbavi i Dalmaciji.
Rus Gilferding pisao je da je Srbija imala vise oblasti, sadasnju Srbiju, sa Bosnom, istocno i juzno od Hrvata, Neretvanska sa Dubrovnikom, Travunijom, Konavljem i Zetom.
A Konstantin Porfirogenit navodi da Hrvatska pocinje od reke Cetine i prostire se uz more do Istre.
Safarik i Milos Milojevic, inace, nista ne veruju Porfirogenitu, posto je mnoge stvari o Srbima izmislio, sluzio se neistinama, a srpski kao jezik nije uopste poznavao.
Stari srpski istoricar Rajic pise: "Tadanja Srbija obuhvatala je istocnu Dalmaciju, Bosnu, Hercegovinu, Sadasnju Srbiju, Crnu Goru i Dubrovnik sa jadranskim ostrvima.
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19638 |
07.12.2008 |
O Sarmatskim Srbima (2)Safarik ukazuje na poreklo sadasnjih Srba iz Velike Srbije (Sebrani spisi I-43), gde katolicki biskup Dubrava kaze: "Srbi osvojise Gornju i Donju Luzicu i uzese ime Luzicani".
I opet Rajic opisuje borbe najsevernijih i najzapadnijih Srba sa Saksoncima, gde Saksoncima ubise 53, 000 vojnika, a u drugom ratu ubise danskog kralja.
Proslavljeni srpski vojskovodja bio je Zvjezdodrag, a zatim Beoslav, koji je ratovao sa Francuzima.
Ti Srbi ratovali su i sa Karlom Velikim i unistili im 32, 000 vojnika.
Iza toga, borise se opet sa Dancima, gde pogibe kralj Danske i pobedise Srbi u Jitlandu.
Tada dodje do razdora medju Srbima, sto ih je kostalo opstanka kao i uvek.
Jedni Srbi pomagali su Franke, a drugi Saksonce i Dance.
Kada su 772 godine Srbi ratovali zajedno sa Karlom Velikim protiv Saksonaca Srbi Ljutici prodrli su u Bodricke krajeve i opljackali ih.
Karlo Veliki sa vojskom Srba Bodrica 789 godine pod vocstvom kneza Vucana predje Labu u zemlju Ljutica, sve popali i opustosi i prisili vojvodu Ljutica na pokornost.
Posle kneza Vucana dodje knez Drasko, a zatim knez Slavomir, koji su svi bili verni Karlu Velikom.
Godine 808 Ljutice udare na Bodrice i popale im zemlju, a 812 Karlo Veliki zajedno sa Bodricima opet pokori Ljutice.
Tokom tih dugih borbi nepotrebno su svi iskrvarili, da bi 30 godina kasnije, 840 godine slozili Ljutice i Bodrice da zajedno udare na Ludovika i nanesu mu velike gubitke.
Te borbe Srba i Saksonaca nastavljane su 927, pa 937, 955 i 1000-e godine, nepotrebno se medjusobno unistavajuci.
Ratovi su nastavljani sve do kraja 12-og veka, dok konacno Nemci ne nastanise srpske opustosene zemlje i prezivelo stanovnistvo germanizovase.
Za istoriju ostade samo malo ostrvo Luzickih Srba kao uspomena na stare vekove i slave.
Nemac dr A.
Hefner, povodom serije "Traganje za korenima Srba" pise o potonulom gradu Vineti, kao nekada najvecem gradu Evrope, koji je bio ponos lepote i naziva ga "Atlantidom severa" i "Slovenskim Amsterdamom".
I sada ribari nerado bacaju mreze u tom delu Severnoga mora, jer im se cini da iz zelenih dubina dopiru zvuci crkvenih zvona i deciji plac, sa zagorom ljudi na trgovima.
Ceni se da danas zivi svega oko 300, 000 Luzickih Srba, a Nemci ih zovu Luzicanima ili Vendima.
Oni sami za sebe govore da su Srbi.
U Gornjoj Luzici kazu; "Sim Serb - Srbin sam", a u Donjoj Luzici kazu: "Sam serpski - ja sam srpski".
Imaju cak i svoju himnu "Hisce Serbstvo nezhubljene - srpstvo jos nije izgubljeno".
Smrcu poslednjeg kneza Pribislava Srbi su izgubili svoju slobodu 1134 godine.
U petnćstom veku varosi su im vec postale nemacke, a sela u 18-om veku.
Tako je nestao jedan dobar narod, koji je tu ziveo hiljadupetstotina godina pre Nemaca.
Cehoslovaci dovode svoje prvo postojanje od kralja Sama ili Samka, ili Svevlada, koji je u sedmom veku osnovao Moravsko carstvo.
Francuski pisac Fredegar, savremenik Samkov, naziva Samka srpskim kraljem.
On u svojoj hronici kaze da je srodnik Samkov, knez Luzickih Srba Dervan presao na stranu Svevlada.
Od Ceskog istoricara Polackog ostao je zapis da se za njihovo ime culo tek dve stotine godina kasnije, kada su se organizovali kao narod u devetom veku sa moravskim carstvom koje je stvorio njihov vladar Svetopuk.
Razlozi srpske propasti, pored vojnicke, su naivnost i dobrocudnost (bolecivost) i hriscanska vera.
Srbi su dozvoljavali Jevrejima i Nemcima useljavanje u njihove krajeve i trgovinu, knezovi su ih primali na svoje dvorove sto ih je kostalo asimilacije.
Srbi su od svih slovenskih naroda bili najodaniji svojoj veri i svom Bogu Svetovidu.
To ukazuje da su Balticki i Balkanski Srbi istog porekla.
Srbi su jedini slovenski narod koji veruje u kucne zastitnike, svece, Krsne slave.
Srpska rec Slava potice od vedskih vremena a oznacava odavanje nejvecih pocasti svecu zastitniku porodice i ognjista.
Hiljadugodisnji je obicaj da Samo Srbi Slavu Slave.
A cini se da i to moze biti osnov za nastanak reci Sloven.
Dosta je napisano i o poreklu Nemaca od Pruskih Srba, cemu se protive neki istoricari dok drugi to potenciraju.
Slavni kancelar Oton Bizmark cesto je pricao u svom dnevniku da njegova baba nije znala ni jedne nemacke reci vec samo sorabski (srpski).
U 17-om veku Lajbnic je rekao ruskom caru Petru Velikom: "Nase je poreklo isto, oba smo Sloveni", a za Lajbnica rektor Velike Srpske skole Nesic kaze: "On je cedo junackog srpskog naroda, ciji je jedan deo pre 12 vekova ostavio te krajeve i doselio se na Balkan".
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19639 |
07.12.2008 |
O Sarmatskim Srbima (1)O Srbima koji su naselili predele iza Kaspijskog mora i tu osnovali drzavu Serbanija, Boskovic u svojoj "Istoriji sveta" kaze: "Herodot slovenska plemena izmedju Dona i Dnjepra naziva drugim imenima a Ptolomej ih naziva Antima, Venetima ili Srbima, kao ograncima sarmatskog naroda".
Rus Ilovejski smatra da su to sve bili Srbi.
A u vezi iranskih Skita istorijski je uvrdjeno da su oni u te sarmatske krajeve provalili 300 godina pre Hrista.
Kako je Herodot ziveo 450 godina pre Hrista otuda je logicno sto je Srbe nazivao Skitima.
Prokopije iz Cezarije pisao je pre cetrnćst vekova da su izmedju Kaspijskog i Azovskog mora ziveli Huno-Sibiri.
Dokazano je da su Hune potisli Kinezi i u tim zemljama osvojili srpske kraljevine te Srbe naterali da se odatle sele zajedno sa Hunima na zapad Evrope.
Prokopije o Hunima pise kao o praocima Madjara.
Joan Tomka Saski pise da je u zemlji izmedju Kavkaza i Dona bila zemlja Serbanija, u kojoj su se posle hiljadugodisnjeg kretanja nastanili Srbi, na svom putu iz Indije.
Ti Srbi zvali su se jos i Brdjanima, a njihov prvi staresina zvao se "Gospodin" i cesto je pod svojom kontrolom imao vise stotina hiljada konjanika.
Rimsko-grcki istoricar Strabon pisao je 70 godina pre n.
e: "U zapadnoj Aziji zive Srbi Brdjani.
Oblak, car Srba, poslao je kralju Farnaku dvadeset hiljada konjanika, a "Gospodin", vladar Brdjana, poslao mu je dvesta hiljada".
Strabon kaze da su se ti isti Srbi nalazili na tom prostoru preko 400 godina, sve dok ih Huni nisu proterali u Evropu.
Grcki istoricar Teofan pise: "Prve godine vladanja cara Justinijana (520 godina n.
e) sto hiljada Huna-Sabira preselilo se pod vocstvom udovice njihovog vodje Rimljanima i nastanilo na Balkanskom poluostrvu".
O ovoj seobi pisao je i Safarik, navodeci da su Srbi iza sebe ostavili reku Serpu, koja utice u Volgu u moskovskoj guberniji sreza Serbuhov.
Reka Serpa i danas tece kroz zemlju Kozaka, a na zapadnoj strani Kaspijskog mora postoji i danas predeo zvan Serbanija, sa gradicem Berdjanska.
Tamo je 1890-tih godina ziveo Marko Djuraskovic, kome je car Aleksandar Treci poklonio imanje za stecene zasluge, a njegov brat Filip sluzio je kao telohranitelj Kralja Nikole.
Treca grana Srba, koja se na svom putu od Indije selila uz granice Kine, zaustavila se u danasnjem Sibiru.
Sacuvani su podaci o njihovim vladaocima Banu Janci, Ranku, Čičanu, koje su zapisali Kinezi u svojoj hronici.
U Kineskoj hronici pisalo je o caru Tanci, koji je imao pet sinova, koji nakon oceve smrti izdele zemlju i time je potpuno oslabe.
Kinezi su o caru Tanci pisali legende.
Dokaz da su Srbi ziveli sa Kinezima vidi se iz nekih reci u kineskom jeziku koje su istovetne sa srpskim.
Takve su: madri - mudri; knig - knjiga; slon - slon; raj - raj itd.
Ova grupa Srba, koja ostavi ime Sirbiriji (Sibiriji) preko Urala usmerila se dalje ka Evropi.
Ali i pre njihovog dolaska Srbi su se vec bili nastanili u predelima oko Baltickog mora.
Kako navodi Sima Lukin-Lazic, veci narodi Evrope svoja porekla su vezivali za legende.
Tako su Grke stvorili njihovi Bogovi na Olimpu, dok su Rimljani nastali od Romula, koga je othranila vucica.
Srbi su, medjutim, morali prepesaciti Aziju i Evropu i vekovno se boriti za opstanak.
Na putu od Kine, preko Sibira, do Evrope, za cega im je trebalo desetine vekova, pali su pod ropstvo Huna.
U svakom od tih ratova gotovo su bivali prepolovljeni.
Srbima iz Sibirije pridruzili su se Srbi iz Serbanije, pa su se seleci se na zapad jedni naselili oko reka Volge, Dona, Dnjepra i Dnjestra, dok su drugi zaposeli danasnje oblasti Poljske i Galicije.
Ta grupa Srba osnovala je tamosnju drzavu Belu Srbiju ili Bojku.
Procene su da su se ta naseljavanja zbila 1600-1300 godina pre Hristovog rodjenja.
Bela Srbija zauzimala je prostore izmedju Karpata i Visle.
Oni koji su ziveli po hrbatima, izmedju Karpata i danasnje Ceske, nazvase se Hrvati (od reci hrbati) i kasnije osnovase svoju drzavu Belu Hrvatsku, ali i dalje zadrzase obicaje i jezik srpski.
Rajic je pisao: " Srbi se naselise iznad Crnoga mora u Sarmaciji evropskoj i nastavahu u Velikoj Srbiji".
I danas se severni sarmatski Srbi zovu Beli (Belorusi).
Po grckom istoricaru Halkokondilasu Tribali (Ilirski Srbi) su dosli u ove krajeve iza Dunava, danasnjih predela Rusije, kraja koji se zove Sarmacija i to su ostaci srpskog ogranka koje se iselilo u Ilirik.
I danas u Galiciji zivi malorusko pleme koje sebe naziva Bojki, isto kako su Srbi sebe zvali dok su ziveli u Beloj Srbiji.
Valtazar Bogisic za maloruse tvrdi da su najslicniji Srbima.
On kaze da u taj narod spadaju slavni donski i zaporoski Kozaci.
A za dokaz navodi pesmu "Devojka Ruzici", koja je toliko istovetna na srpskom i ukrajinskom da je oba naroda potpuno mogu razumeti na oba jezika.
Treci ogranak Srba, seleci se na zapad i sever Evrope otisao je najdalje, duz Baltickog mora i reke Labe, gde su pre 3300 godina osnovali Balticku Srbiju, koja je dopirala cak do Danske.
Ona plemena koja su tada zaposela danasnju Cesku i Nemacku zvao se Velika Srbija.
Stvorena je pre oko 2700 godina.
Ti Srbi prvi su se sukobili sa Germanima i dali im ime Nemci.
Ti Srbi, opkoljeni sa svih strana, tokom vremena, iscezli su gotovo sasvim izuzev maloga dela u Saksonskoj oblasti i to su Luzicki Srbi, koji su i do danas sacuvali svoj jezik i ime u Istocnoj Nemackoj.
Pre asimilacije Srbi su ziveli u Pruskoj (Hanover i Brandenburg, tada Branibor).
Racki je pisao da su pre Nemaca tu ziveli Polabski Srbi: Ljutici, Ratari i Moracani.
Maretic i Racki, oba Hrvata, navode Srbe Rujance koji su pod pritiskom Nemaca najpre iselili u Makedoniju, a odatle ih je car Justinijan prebacio u Malu Aziju.
Ovi Rujanci, balticki polabski Srbi, bili su ugledan narod i imali su hram boga Svetovida u gradu Arkoni, imali su svoga cara i utvrdjene gradove.
Nemci su ih zvali Ljutice, kao hrabre i zestoke.
Rimskogalski pisac Vibius Sekvester navodi da su u njegovo doba, pre vise od petnćst vekova, svi polabski Sloveni nazivali sebe Serbeti.
U hronici sacuvanoj u Minhenu citira se da su Srbi bili tako veliko carstvo da su od njih postali svi slovenski narodi.
Racki i Maretic se slazu o postanku slovenskih imena tek u sestom veku nove ere.
A Rimljani i Grci su jos preko dve hiljade godina na Baltickom moru nasli narode Vende ili Srbe.
srpski istoricar Milos Milojevic kaze: "Grupa Srba koja je od kitajske imperije dosla preko Sibira u Evropu nastanila se u danasnjoj Nemackoj, Francuskoj, Holandiji, a deo cak presao u Englesku, gde su iscezli medju anglosaksoncima, ostavivsi mnoga imena reka, sela i gradova cisto srpskog jezickog porekla".
Nadjeni su tragovi da su Srbi doprli cak do Svedske, o cemu svedoci zvanicna titular svedskog kralja, u to vreme je bio zajednicki kralj svedski, norveski i vendski.
Rus Gilferding i Nemac Helmhold pisu da su Srbi u Baltickoj Srbiji imali svoga cara i to pre vise od tri hiljade godina, znaci trinćst vekova pre Hristovog rođenja.
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19640 |
04.12.2008 |
Najstarije srpsko poreklo (2)Srbi su ostavili svoja imena gde god su živeli.
Evo nekih:
jezero Srbonis u Siriji,
Serbetes, mesto u Mauritaniji,
Serbanica (ili Srbica) na crnomorskoj obali,
Serberion na ušću reke Don,
Sarbakon na Krimu,
Sorbhag u Iranu,
Serbka u Indiji,
Sarbinovo u Ukraini,
Serban-voda u Poljskoj,
Serbia u Rumuniji,
Serbin u Grckoj,
Sarbiodunum na Sardiniji,
Sarbat reka u Turskoj u doba kada Turci jos nisu ni živeli na svojim sadašnjim teritorijama.
Za Srbe istoričari kažu da su živeli u čitavoj Evropi i nisu imali potrebe da se pripremaju za ratovanja.
Profesor Miomir Jović utvrdio je da se seoba Srba iz Indije odigrala 4500-4000 godina pre n.
e.
A Ognjen Radulović, u "Traganjima za korenima Srba", navodi da su iz svoje prapostojbine Indije Srbi krenuli pre šest hiljada godina, usmerivši se u tri pravca, od kojih je jedna grupa nakon kraćeg zadržavanja u Mesopotamiji stigla i u doline faraona.
Grčki istoričar Straben pisao je da su u zapadnoj Aziji po planinskim predelima živeli Srbi, ili Brđani, koji su se odlikovali rusom kosom i plavim očima.
O istima postoje napisi i ruskog istoričara Mihaila Lomonosova.
Dubrovčanin Ivan Gundulić pevao je o slavnoj Troji:
Pri moru uprav srpskih strana u przinah pusta žala
Leži Troja ukopana, od grčkoga ognja pala.
A Car Dušan postavljao je svoga namesnika u Maloj Aziji baš u oblasti Troje.
Olga Luković-Pjanović piše, u drugoj knjizi "Srbi narod najstariji", strana 59, kako je "Chicago Tribune" 19 Februara 1981 objavio vest da je otkopana kineska najstarija mumija koja je bila plava žena, bele rase.
Zatim je ista vest objavljena u Parizu na TV.
Te vesti Olgu su potsetile na one koje tvrde da su Šiptari Iliri samo zato što su se naselili na ilirske teritorije.
Prema tome, Olga zaključuje da je "plava kineskinja" mogla biti samo srpkinja.
Postoje brojni zapisi o srpskoj propasti u vremenima nove ere.
Evo nekih.
Tokom silnih ratovanja sa turskim i mongolskim plemenima nestala su mnoga srpska naselja u kojima su živeli vekovima.
Prema grčkoj hronici rimski car Justinijan je u sedmom veku nasilno preselio mnoge Srbe iz predela sadašnje Stare Srbije u Malu Aziju i od njih stvorio odabranu vojsku od 30, 000 konjanika.
U borbi sa Arapima 692 godine dve trećine te vojske pređe na stranu Arapa a Justinijan dade nalog da se sve preostale porodice srpske pokolju.
Nešto kasnije, 762 godine, iz Makedonije se preseli oko 250, 000 Srba u Malu Aziju, a 802 godine opet dodje do slične seobe, nakon što je grčki car Komnen pokorio Rašku.
I konačno, u petnaestom veku kada su Turci osvojili Bosnu, sultan Sulejman prebacio je 30, 000 srpske muške dece u Tursku od kojih je napravio Janjičare i i sve ih utrošio u narednim obračunima sa Srbima.
Latinski biskupi su za vreme sinoda u Saloni proglasili ćirilicu "djavolim pismom" i zabranili njenu upotrebu.
Poljska, Česka i Hrvatska odmah su je napustili i otpočela je borba protiv ćirilice.
Ova borba produžena je do današnjih dana, a to je ujedno i borba između dve crkve, koja traje već vekovima.
Sve su to dokazi da su Srbi vekovno bivali izloženi stradanjima i da su sopstvenom krvlju plaćali visoku cenu opstanka.
Ogranak Srba koji se doselio na Balkan pre tri do četiri hiljade godina, o kojima su pisali grčki i rimski istoričari, su direktni praoci današnjih Srba.
Taj ogranak dospeo je čak do Španije i severnih obala Afrike.
O tim seobama zapise su ostavili Čeh Pulkova i Enije Silvije, koji navodi seobe Srba u vreme postojanja kule Vavilonske.
Francuz Mosper pisao je o tri provale pastira iz Male Azije u Egipat i tvrdi da se radi o Srbima.
A na egipatskim piramidama hijeroglufima je zapisano da su 1600 godina pre Hrista u Libiju i Mauritaniju doprli beli narodi plavih očiju.
Egipatski izvori tvrde da su ti narodi na njihovim prostorima osnovali svoju državu koja je postojala sedam vekova.
Dr Olga Luković-Pjanović daje divan opis ratnih zarobljenika, čiji su likovi uklesani na egipatskim piramiadama sa "zrakastim krunama" na glavama, sa zaključkom na osnovu reči "pereset" i "prst" da se radi o Srbima (str.
215-230).
Rajić citira ruske letopisce, koji kažu da su Vendi, Srbi, pomagali Trojance u borbi protiv Grka, pa su se posle poraza sa svojim vojvodom Antonorom preselili iz Male Azije na Jadransku obalu.
Navodi dalje tvrde da su Srbi naselili Boku, Crnu Goru, Dalmaciju, Albaniju, Bosnu i Hercegovinu i sve do Venecije još pre tri hiljade godina.
Safarik, kasnije piše da su ti Vendi bili jednorodni sa Vendima iz podunavskih krajeva.
Iz prednjega proizlazi da su Srbi naselili Evropu i Balkan istovremeno sa ostalim indo-evropskim narodima: germanskim, grckim i latinskim.
Šest stotina godina posle trojanskog rata Srbi su potpuno naseljavali Balkan i u to doba makedonski car Aleksandar Veliki svojom poveljom dao im je zemlje od Jadranskog do Baltičkog mora za njihovu hrabrost i vernost.
Navodi se da su i Aleksandar Veliki i njegov otac Filip takođe Srbi, pošto u to doba nisu još postojali Sloveni.
Hrvat Sver navodi da je majka Aleksandra Velikog bila ilirske krvi, a zna se da su stranci Srbe nazivali Ilirima.
To se da tumačiti i iz pesme Ivana Gundulća "Osman", gde kaže:
Od Lesandra Srbljanina, od svijeh cara, cara slavnog
Aleksandro to svidoci kralj veliki svega svita.
Aleksandar Veliki prezivao se Karanović, a to prezime izvedeno je iz titule Karan, koja je dodeljivana kod Srba visokim dostojanstvenicima i plemićima ili nekom princu iz vladarske kuće, srodniku kralja ili cara, prilikom njegovog postavljanja na dužnost glavnog zapovednika vojnog ili pokrajine.
Prema Deretiću, jedino su Srbi u vreme Aleksandra Velikog imali vojne formacije kojima je prednje tumačenje odgovaralo.
I dve hiljade godina pre Hristova rođenja jedino je drevna država cara Nina bila svetsko carstvo, kome je pripadala polovina savremene Evrope, deo Azije i Afrike - Ilirska, Dacka i Karpatska Srbija.
U antičkom vremenu, po Deretiću, država je bila organizovana društvena zajednica zasnovana na običajnom pravu.
Za stare Grke u prvobitnu Evropu oni nisu ubrajali ni svoju Grčku, Evropa je za njih bila samo Srbija i ništa više.
Državu je tada oličavao vladar, gospodar, a bila je onolika koliko je vladar uspevao da je stavi pod svoju vlast i njome uspešno upravlja.
Posle raspada Rimske Imperije obnovljena je srpska država 461 godine, krunisanjem Markelina u Solunu.
Markeli, Srbin, bio je vojskovođa Rimske Imperije koji je doprineo pobedi nad Atilom, na Katalinskim Poljima 451 godine.
Srpsku državu učvrstio je Ostorilo Svevladov 490.
godine i zvala se Srpska Carevina ili Srbija.
Od tada pa do kraja 15-og veka, punih hiljadu godina, Srbija postoji kao država bez prekida.
Deretic citira Anonimus Reventanisa koji je predstavio postojanje tri Srbije, istog imena: prva od Jadranskog mora do Dunava, zvana Ilirska Srbija, druga od Dunava do Karpata, zvana Dačka Srbija i treća od Karpata do Baltičkog mora, zvanom Sarmatskom Srbijom.
Bilo je to dva veka pre Hrista.
Rimljani su osvojili Ilirsku i jedan deo Dačke Srbije, jedan vek posle Hrista, a deo izmedju Tise i Dunava ostao je zauvek neosvojen, što ide u prilog tvrdnji da nikda nije prekinuta tradicija rimskim osvajanjem.
Čela Sarmatska Srbija ostala je van domašaja rimskog carstva.
Dačka Srbija danas se zove Vlaška, a Baltička Srbija se zove Poljska.
Znači, od uspostavljanja Ninovog carstva, oko 2015.
godine stare ere, pa do danas, preko četiri hiljade godina srpska državna tradicija nije prekinuta.
Otuda je Srbija "večna".
Sebastijan Dolci i nehotice povezuje ilirski jezik sa Srbima.
A Laonikos Halkokondilos u knjizi "O Turskoj", kaže da su istim jezikom govorili svi narodi od Jonskog mora do Venecije, a za Sarmate navodi da su živeli u današnjoj Poljskoj i potom su se spustili na Dunav, što potvrđuju i Safarik i Surovjecki, pišući o rasprostranjenosti srpskog naroda.
I hrvatski pisac Dinko Zlatarić u "Elektri", posveti knezu Zrinskom, piše mu o "Velikom Aleksandru, kralju srpskom".
Orfelina o ruskom caru Petru Velikome, u gramati od 3 Marta 1711, zapisano je da "car svih Rusa poziva Srbe na ustanak protiv Turaka, potsećajući ih da se sete svojih slavnih i junačkih predaka, u prvom redu srpskog cara Velikog Aleksandra Makedonskog, koji je mnoge careve pobedio i mnoge države osvoio".
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19641 |
04.12.2008 |
Najstarije srpsko poreklo (1)Napred je navedeno da su haldejski, asirski i misirski rukopisi i kameni spomenici jedni od najstarijih dokumenata ljudske civilizacije, stari preko sedam hiljada godina, i da se u njima pominje ime Srbin.
Po nekim naučnim teorijama nastanak ljudskih naselja određuje se za razne krajeve u razna vremena.
Po drugima smatra se da su prva naselja nastala u srednjoj Aziji, odakle su se narodi dalje vremenski raseljavali.
Po takvoj tvrdnji za Srbe se smatra da su ogranak arijskog ili indo-evropskog soja, kome pripadaju i romanski, keltski i germanski narodi.
Za taj dokaz uzima se isti jezik svih slovenskih naroda, proizašao iz prasrpskog jezika indo-azijskog porekla.
Veliki je broj naučnika koji Indiju smatra srpskom prapostojbinom.
Svi se oni slažu da su seobe Srba iz Indije započele pre šest do sedam hiljada godina i da su trajale oko hiljadu godina.
Jedan od zagovornika srpskog porekla iz Indije je i Dr.
Nenad Ðorđević, koji u svojoj obimnoj studiji "Istorija Srba" dokazuje da i mi pripadamo indo-evropskom stablu.
On tvrdi da Srbi od svog postanka nose svoje ime.
Postoji teorija da su se prve seobe Srba odvijale u pravcu kretanja sunca, od istoka ka zapadu.
Za kolevku svih evropskih naroda smatra se Indija, odakle su seobe za zapad započele pre petnaest hiljada godina.
Dokaz tome su mnogobrojne reči u sanskritskom jeziku, istog značenja kao i na srpskom, a zabeležene su pre više od tri hiljade godina.
Kao prva istorijska zabeleška je reč Serbh sto ima znacenje rodbine, semena i kolena.
I u današnjim jezicima indijskom i srpskom ima mnogo reči istovetnog značenja.
Evo nekih:
agan - oganj;
bagas - bog;
brath - brat;
bhala - bela;
chata - četa;
deti - dete;
div - div;
dina - dan;
dasa - deset;
dama - dom;
girja - gora;
grad - grad;
iskra - iskra;
kada - kada;
kuta - kuca;
lip - lep;
lot - ljut;
laghi - laki, lagan;
ljubhva - ljubav;
matr - mater;
mala - mali;
more - more;
mil - mili;
nabas - nebo;
nava - novi;
paraha - prah;
prati - protiv;
panca - pet;
pena - pena;
rabh - rob;
rosa - rosa;
sa - so;
sila - sila;
sas - šest;
stan - stan;
sabha - soba;
stala - stol;
tata - tata;
ta - taj;
tvar - stvar;
trasti - tresti;
trang - trag;
tamas - tama;
tri - tri;
trijdosa - trinaest;
tada - tada;
vrt - vrt;
vicur - veče;
vatara - vatra;
vi - vi;
vas - vaš;
viva - živi.
U sanskritskom jeziku imena rodbine su potpuno identicna srpskim, kao: tata, nana, brat, prija, sestra, strina, svekar, svekrva, dever, kum, svastika.
Zatim: guvno, hlad, stoka, goveče, jama, apsara, mana, raka, jad, med, guditi i druge.
Ima ih svakako još.
Drugi dokaz porekla Srba vezan za Indiju su običaji, koji su veoma slični kod oba naroda, na primer: otmica devojke, unošenje i palenje badnjaka, gatanja, motivi na vezovima i nadgrobnim spomenicima, društveno i državno uređenje.
Čak su kod Srba bili sačuvani i običaji spaljivanja mrtvih.
Reči župa i župan u srpskom kod Indusa imaju značenje udruženja ili zadruge, a u sanskritskom znače povezivanje.
Engleski pisci isticali su istovetnost indijskih i srpskih društvenih jedinica, opština, koje su u ono vreme bile najdemokratskiji oblik društva, sačuvan u Srbiji do danas.
Makarov je zapisao mnoga imena srpskih staništa, koja su ostala do dana danasnjeg: Indostan, Avganistan, Kurdistan, Radžastan, i još mnoge druge.
Nisades, divni i ne pristupačni vrh, stan bogova po indijskoj religiji, bio je prva srpska postojbina.
Citat iz Ritera, na strani 29, glasi: "Sa vrha Mera (brdo u Indiji) pružaju se njegove grane kao Himavat, Henakutas, Nisades, na kojima je živeo surovi i odeven u odelo od koze narod Serba ili Srba".
Znači da su Srbi prvobitno živeli na prostorima između himalajskih i hindokuških planina, preko šest hiljada godina pre Hrista.
Ruski istoričar Moroskin ističe da su ostali narodi bili zavidni prema Srbima, koji su nastanjivali oblast Dunaj u Indiji.
On takođe navodi da su u unutrašnjosti Indije bile države Prazija, Gangazija i Sarbarska (Srpska), a u primorskom delu oblast koja se zvala Panovska.
O postojanju te dve srpske države nađeni su zapisi kod Aleksandra Velikog.
To ukazuje na mogućnost da imena Dunava i Panonije nose takođe poreklo iz Indije (ili obratno).
I u indijskim geografskim kartama ima imena srpskog značenja: Srba, Sobrana, Carnigor, Belospor, Kovilje, Žitomir, Mala Bara, Bela Zora, Grad, Careva, Pramen, Mlava, Drvar, Borac, Zagore, Sivonje, Ravnagora, Borje, Dub, Veselgrad, Timok, Sarbatu, Srbistan, Morava, Drava, Kotor, Srbalj i druga.
Po Moroskinu Srbi su živeli u Indiji nekoliko hiljada godina pre iseljavanja u srednju Aziju, a zabeležena su masovna seljenja pre 5000 godina.
Iz svega proizlazi da se o poreklu Srba u Indiji može govoriti kao o periodu od oko osam hiljada godina ili jos viće.
Masovna iseljavanja iz Indije prouzrokovana su pojavom kuge, koja ih je brojčano gotovo prepolovila, kao i najezdom crnih naroda sa juga koji, su ih nemilosrdno pljačkali.
Po Moroskinu prvi ogranak Srba iselio se iz Indije u pravcu Mesopotamije, oko reka Eufrata i Tigra, gde su osnovali svoju Novu Sabarsku državu, na tlu današnjeg Iraka.
Tamošnji gradovi nazvani su srpskim imenima, a o istima postoje i dan danas neka svedočanstva.
Dolazak Srba u Mesopotamiju datira oko tri hiljade godina pre Hrista i tu su se zadržali najmanje oko jedan milenijum.
Od tih Srba potomci su se proširili u Malu Aziju, a nešto kasnije odatle su presli i u Evropu.
Delimično su se nastanjivali i u Egiptu.
Posle smrti faraona Pepija II, ti Srbi zavladali su područjem koje su naselili i ta njihova vladavina trajala je od 2261 do 2052 godine stare ere.
Tu teoriju zastupa i francuski egiptolog Masper Gaston, koji kaže da su Srbi iz Sarbarske stigli u Afriku u tri navrata.
Gaston svoju tvrdnju zasniva na srpskim natpisima na egipatskim piramidama i kamenim spomenicima.
Srbe su Egipćani nazivali "kraljevi pastira", a vladali su Donjim Egiptom.
Ovo je u potpunoj saglasnosti sa izučavanjima našeg istoričara Stojana Boškovića, koji u "Istoriji sveta" piše kako su Egipćani podizali ustanke protiv srpskih vladara u Donjem Egiptu.
Fransis-Maria Apendini piše da su Srbi neko vreme gospodarili Sirijom, odakle su napadali Egipat.
Za takozvani "čudesni" period Egipta oznacava se porobljavanje od strane nekih stranih naroda i vladavine izvesnog Arse (ime mu je pisano ćirilicom APCA).
Za taj čcudesni" period Fransisko-Maria Apendini kaže da su to narodi dosli iza Kaspijskog jezera, koji su najratoborniji narod, a vladali su dugo vremena Egiptom i Sirijom i zvali su se Srbi.
Prvi doseljenici u Evropu zadržali su se na Balkanskom poluostrvu, dok su u manjim grupama otišli do Italije pa čak i do Španije, 3000 godina pre Hrista.
Prvo srpsko doseljavanje na Balkan dogodilo se oko tri do četiri hiljade godina pre Hrista.
Safarik tvrdi da se ni za jedan evropski narod, osim Srba, ne može dokazati poreklo iz Indije, a za Srbe za to postoji istorija.
Čak su i u baskijskom rečniku nađene reči srpskog naziva: gora i gori (ono što gori).
Nađen je čak podatak da u jeziku Baska ima 30-40% reci srpskog značenja.
Miloš Milojević, u delu gde piše o životu Srba u Francuskoj i Danskoj, gde i danas postoje geografski toponimi srpskog značenja, navodi da je tokom velikih progona Srba stradalo 30 do 60 miliona Srba u Evropi.
On takođe navodi srpska boravišta u Holandiji i Belgiji i da se je Amsterdam nekada zvao Slavengrad.
A kada je dr Olga Luković-Pjanović došla u Francusku, izvesna dama Hermina joj je ispričala priču svojih roditelja, po kojoj su Srbi vladali u Alzasu, što Olga tada nije znala.
Mađutim, kasnije je to utvrdila kao istinito i nije mogla oprostiti svojim profesorima koji je tome nisu naučili, a još više Srpskoj akademiji nauka koja o tim stvarima permanentno ćuti.
Drugi ogranak Srba iz Indije krenuo je prema Kaspijskom moru i planinama Kavkaza, gde su osnovali domovinu 2560 godina pre Hrista i nazvali je Serbanija.
I tu su se zadržali nekoliko vekova, sve dok ih odatle nisu potisli novi osvajači.
Treći srpski ogranak usmerio se pored kitajskog carstva (Kine), u pravcu severa i nastanili su se u Sibiriji, gde su osnovali državu Sirbidija ili Sirbija 3200 godina pre Hrista.
Od te reci Sirbija postala je danasnja rec Sibirija.
Seobe drugog i trećeg ogranka Srba trajale su takođe oko hiljadu godina, a započele su gotovo istodobno sa prvim ogrankom, prema tome zaposeli su svoje nove postojbine oko dva do tri milenijuma pre Hrista.
Dok su se selili usput su pretežno ratovali, osvajajući nove prostore za sopstveni opstanak, ali su takođe i mnogo stradali.
Najviše Srba izginulo je u dugotrajnim borbama sa Kitajcima, Hunima i Mongolima.
Dubrovčanin Mavro Orbini pisao je da su ti Srbi, koje je on nazivao Slavjanima, poreklom od Jefeta, sina Nojeva, naseljavali dve stotine pokrajina od Azije preko Evrope.
Njegova knjiga "Kraljevstvo Slovena" (iz 1601 godine) prevedena je na srpski tek 1968.
godine i to bez prevoda prvog dela od 248 stranica, u kojima autor piše o ranijim srpskim kraljevstvima od pre Rimskog carstva.
Iz zaključaka Mavra Orbina proizlazi da je dinastija Nemanjića poslednja srednjevekovna srpska dinastija.
Jovan Rajić piše da su stranci srpsko ime izveli iz imena reke Zebris (ili Serbis), koja teče između Eufrata i Tigra.
I zaista, ta reka se i danas tako zove.
I danas u perzijskom jeziku postoje brojne reči istovetnog značenja kao u srpskom.
Evo nekih:
bog-bog;
zemo-zemlja;
zima-zima;
zena-žena;
berezo-brzo;
mislj-misao;
zarja-zora;
medo-med;
noc-noć;
paurvi-prvi;
dva-dva;
tri-tri;
cetvere-četiri itd.
I u jevrejskom i jermenskom jeziku takodje postoji dosta srpskih reči, što su jevrejski istoričari uzimali za utvrđivanje svoga porekla preko Jefeta, sina Nojevog.
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19642 |
04.12.2008 |
Srbi u severozapadnoj EvropiZa Hrvate govori se da se to ime pominje prvi put od šestoga veka nove ere i da se odnosilo na Srbe koji su živeli po planinskim predelima, hrbatima, slično današnjem nazivu Zagorci.
Sam hrvatski istoricar V.
Kljajić u svojoj istoriji "Seoba Hrvata" piše da se deo Srba nazivao Goranima ili Horvatima, što nije označavalo narod nego plemena.
Česi su ih nazivali Hrbatima, a Safarik navodi da reč Hrvat označava brđanina.
Po Dalimilu i Safariku, Hrvata, kao naroda, uopšte nije bilo.
Ruski istoričar Nikola Durnov kaže: "Milioni Srba primivši katoličanstvo pretvoriše se u Hrvate".
On u "Ruskom Straniku" opisuje Zagreb kao prestonicu pokatoličenog srpstva.
U "Varšavskom dnevniku" general Gurka pisao je 1880: "Nikad Rusija neće sankcionisati istorijsko nasilje da se stvori zasebno od srpskog naroda Hrvatska katolička kraljevina gde živi srpski pokatoličeni narod".
Na prostorima današnje Galicije i Poljske od pre preko tri milenijuma postojala je Bela Srbija.
Njen drugi deo obuhvatao je prostore danasnje Češke i Bavarske.
Česi su živeli u Beloj Srbiji, a samo ime Čeh imalo je počasni karakter.
Oko reke Morave živeli su Moravci.
Bliski Moravcima bili su Slovaci, čije poreklo takođe datira od Srba po tvrdnji austrijskog istoričara Sinise, kao što su i Srbi Korutanci, današnji Slovenci, prema nemačkom istoričaru Dimleru.
Oni Srbi koji su živeli po gajevima i šumama dobili su ime Lesi ili Šumadinci (šuma se na ruskom zove les), a oni koji su živeli u nizinama nazvani su Poljacima.
Poljski istraživač Jozef Kostrzevski potvrdio je ime Poljske, koje je doslo od srpske reci polje, a odnosilo se na zemljoradnju.
Po Jovanu Luciju Bela Srbija bila je u Karpatskim gorama, a Safarik je pisao da je za Tatrama, današnji delovi Poljske i Rusije, živeo veliki srpski narod.
I upravo iz tih prostora Bele Srbije dogodila se poslednja velika seoba Srba početkom sedmoga veka nove ere (preciznije 632 godine).
Za Poljake, kao narod, kaže se da nastadoše od preostalih Belih Srba, koji se i dalje zadrzžse u staroj postobini.
Rimski i grčki istoričari Plinije i Ptolomej, koji su živeli u doba Hrista, pisali su o Srbima koji su živeli iza Dona u Sarmatiji.
Otuda ih Rusi smatraju za svoje praroditelje.
Reč Rus javlja se tek od devetog veka, pa Safarik u knjizi "Srbove v Rusku" tvrdi "da su Rusi ostatak onog srpskog ogranka koji se iselio na Balkan".
Poljski istoričar dr Vaclav Macjejovski kaže: "Treba znati da su slovenska narečja u Bugarskoj i Srbiji stvorila staroslovenski crkveni jezik, a iz ovoga je postao ruski jezik".
Za Bugare se navodi da su uralsko-mongolskog porekla, koji su okupirali predele sadašnje Bugarske i pokorenom srpskom stanovnistvu nametnuli svoje ime a primili njihov jezik (koji su veoma iskvarili), kulturu i veru.
Smatra se da su vekovna razdvojenost i uticaji susednih naroda sa delimičnim ukrštanjima doveli do izvesnih oprečnosti među plemenima nekada istoga naroda, kao i uticaji religija, što je sve rezultiralo u nastanku posebnih današnjih naroda na evropskim prostorima.
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19643 |
04.12.2008 |
Podunavlje, prva srpska postojbinaMiloš Milojević piše da su Srbi od iskoni živeli na svojim sadašnjim zemljama, od Italije ili Sredozemnog mora do Grčke i od Jadranskog do Crnog mora, tu su imali svoje sveštenstvo i uređenu crkvenu upravu u licu svojih arhiepiskopa sa sedistem, izmedju prvog i cetvrtog veka n.
e.
u Sirmijumu, drugoj rimskoj prestonici, današnjoj Sremskoj Mitrovici.
U četvrtom veku, pod navalom Huna, povukli su se u Zvečan, na Kosovo, gde su takođe stvorili Kosovsku Mitrovicu.
Po Milojevićevim nalazima srpska crkva starija je od rimske i grčke.
Zna se da su Srbi u prastara vremena bili monoteisti (verovali su u jednoga boga), dok je mnogoboštvo nastalo kasnije u Grčkoj.
Prema Veselinu Čajkanoviću srpska religija pretežno je indo-evropska i u njoj ima najviše elemenata iz indo-evropskih vremena.
Kazimir Šulc navodi pismo apostola Pavla, prema kome je on (apostol Pavle) propovedao "Hristovo Jevanđelje", Hristovu veru kod Srba, od Jerusalema do Italije.
Draško Šćekić u svojoj knjizi "Sorabi - istina o srpstvu od iskone" iznosi da su Srbi na našim današnjim prostorima živeli više od 7500 godina.
On takodje tvrdi da su Srbi zvanično počeli da broje godine od 5508 godine pre Hrista, prema čemu se navodi da je despot Stefan Djuradj Brankovic poginuo 6935 godine i da je knez Lazar poginuo na Kosovu 6893 godine.
Prema tome, autor ovoga teksta pise ovo godine 7511-e u Kanadi.
Scekic takodje navodi da su Mesopotamci poceli brojati godine 3200 a Egipcani 3000 godina pre Hrista, Rimljani od 743 (godina stvaranja Rima) godine pre n.
e, Grci od 776 godine pre nove ere, od prvih olimpijskih igara, prema tome Srbi su poceli meriti vreme davno pre svih.
Prema tom srpskom kalendaru Car Dusan je proklamovao svoj Zakonik na praznik Vaznesenja, 21 Maja 6857 godine.
Dusanov Zakonik ima gotovo svetovni karakter, bazira na hiljadugodisnjim tradicijama srpskog naroda, koje se nalaze u Vedama, a one nose pecat neprolazne mudrosti izvan vremena i prostora.
Svi danasnji slovenski narodi bili su ujedinjeni pod imenom Srbi, govorili su zajedničkim jezikom, iz koga se kasnije razvilo 12 razlicitih govora.
Šćekić takođe prikazuje, kad je reč o prakolevci srpstva, Indiji, da je tamo nastala prva Srbija, pod imenom Sarbarska.
Odatle su oko 4500 godina pre Hrista započele prve seobe i to u tri pravca: prva u pravcu rajske zemlje Mesopotamije, druga ka srednjoj Aziji, a treća ka severnoj Aziji, današnjoj Rusiji, gde je stvorena plemenska država nazvana Sirbidija, Sirbirija ili Sirbija - Sibir.
Ovo je u saglasnosti i sa drugim autorima koji će dalje biti prikazani.
U vreme kralja Milutina (1282-1321) na srpskom dvoru jelo se zlatnim viljuskama i kasikama, a u Evropi je viljuska prvi put uvedena u XVI veku, u vreme Henrika III i to je doživljeno kao izuzetan događaj.
U traganjima za srpskim korenima Ognjen Radulović navodi da je Balkansko poluostrvo bio prvi naseljeni region iz koga su kasnije naseljavani ostali delovi Evrope.
Srbi se ovde nisu doselili, već su tu živeli od svoga početka i odatle su se raseljavali.
Podunavlje je kolevka evropske, pa i svetske civilizacije.
Prema tome, sadašnji stanovnici Balkana su potomci plemena Rašana, koji su tu živeli od najstarijih vremena.
Istoriju Tribala, trinaest vekova pre Hrista, Herodot smesta u Pomoravlje, kako kaže zapadno od reke Istkar, gde iz ilirske zemlje reka Angro teče na sever i uliva se u Astkar.
To prema sadašnjem stanju odgovara slivu zapadne i velike Morave i Dunava.
U knjizi "Civilizacija Germana i Vikinga" izdata 1976 u Švajcarskoj, Patrik Lut (Patrick Louth) piše da su 2000 godina pre Hrista u Skandinavske prostore dosli narodi iz Podunavskih ravnica.
Za mnoge istraživače ostali su "misteriozan" narod.
Drugi Švajcarac Judžin Pitar (Eugene Pittard) kaže da su ti "misteriozni" narodi naselili i obale Norveške i Škotske, a smatrali su ih pripadnicima dinarske rase, bili su visokog stasa i lepi.
Po Pitaru kretali su se od Venecije, preko Centralne Evrope i Nemačke, do Švedske i Norveške, a druga grana prešla je moreuz Kale i nastanila britanska ostrva.
Sve su to bili naši pretci, Srbi.
Obelisk iz Ksantosa je natpis uklesan u kamenu, koji pretstavlja zbirku zakona starih Srba.
Ovaj zakonik stariji je nekoliko vekova od Mojsijevog.
Prema Ptolomejevoj "Azijskoj i Evropskoj Sarmatiji i delu Indije" u Grckoj na ostrvu Halkidici jedno mesto, na kome je Kserks preveo 1, 700.
000 vojnika u V veku pre Hrista, jos uvek se zove Prevlaka.
Senzaciju u svetu izazvao je ruski istoricar Jurij Miroljubov 1954 godine kada je poceo da objavljuje prevode "Velesove knjige", koja pretstavlja hristove dascice na kojima je urezana slovenska hronika od 650 godina pre Hristovog rodjenja.
Svetislav Bilbija prvi je desifrovao etrursko pismo, primetivsi da etrurska slova potsecaju na slova Vukove cirilice.
Kada ih je poceo da cita s'desna u levo uspeo je da sklapa reci koje su imale isti koren kao mnoge reci u savremenom srpskom jeziku.
Tako je nadjen kljuz za etrursku bravu.
Bilbija je zatim nasao da se cirilica razvila iz klinastog pisma Nizana, naroda u literaturi zabelezeni kao Hiti iz Male Azije, koji su 2000 godina pre Hrista u oblasti Likiji podigli grad Srb.
Uporedivsi zapise sa obeliska iz Ksantosa sa znacima Vukove cirilice Bilbija je procitao sve spomenike etrurskog naroda i time utvrdio da svi ti narodi poticu iz Podunavlja, sa podrucja na kome danas zive Srbi.
A zna se da su Etrurci pre Latina ziveli u danasnjoj Italiji i sebe su nazivali Rasanima.
Opste je prihvaceno tumacenje naucnika da rec Ras oznacava soj, rasu, pripadnost plemenu koje govori istim jezikom.
A mi danas znamo da su Rasani bili zitelji Nemanjine drzave i jos postoje rusevine grada Ras.
Prema tome govoriti o Etrurcima, znaci govoriti o Rasanima koji su ziveli na podrucju vencanske kulture, severozapadno od Prokuplja.
Komentarisuci istrazivanja profesora Deretica, Ognjen Radulovic navodi da su Rimljani prelaskom Jadranskog mora, krenuli u osvajacke pohode i naisli na Ilire, a kasnije i na Tracane, narode koji su naseljavali te oblasti.
Iliri su zapravo bili Veneti ili Vendi - srpski narod, a Rimljani su im dali ime Iliri prema tadasnjem vladaru koji se zvao Ilija, u podrucju danasnje Hercegovinei dela Crne Gore.
I na ostrvu Rabu postojao je grad Sarba.
Za Tracane se navodi da su bili vrlo žilav narod, a po brojnosti odmah iza Indusa.
Prema istraživanjima dr Milorada Stojića, Tribali su naseljavali oblasti celog srpskog Podunavlja, kompletno Pomoravlje, donju Posavinu, deo Kolubare, istočnu Srbiju, severozapadnu Bugarsku i na jug do Skoplja.
Kontinuitet Tribala na ovim područjima traje od trinaestog veka pre nove ere pa do drugog veka posle Hrista.
Imali su uređenu državno-pravnu teritoriju, što svedoči njihov grb, koji se pojavljuje posle propasti srednjovekovne srpske države.
Srpska država Nemanjića imala je svoj grb: na crvenom štitu dvoglavi beli orao, a grb Tribalije se javlja od sedamnaestog do osamnaestog veka kao grb Šumadije.
U novije vreme brojni istraživači smatraju da su Iliri i Sarmati, odnosno Sloveni jedinstven etnos.
Herodot je tvrdio da su Veneti i Iliri isti narod, a Ptolomej da Veneti čine deo Sarmatije.
Milan Budimir opisuje pojave Veneta na obalama Atlantika, Baltika, u Alpima, u dolini reke Po, na Balkanu ( Dalmacija, Tesalija, usce Dunava) i u severnoj Anadoliji.
Naš književnik Miloš Crnjanski naveo je na desetine geografskim pojmova u Britaniji koji odgovaraju nazivima na tlu naše zemlje.
Anonimni autor iz sedmog veka pisao je da su postojale tri Srbije: jedna do Grčke, druga u Dačiji, a treća u Sarmatiji.
Celokupnu ovu oblast osvojili su Rimljani, pod svojim imenom Ilirik.
Upravni centar bio im je u Sirmijumu, gde vladavina "ilirskih i dačkih careva" traje od 248 do 392 godine nove ere.
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19644 |
14.04.2013 |
Poreklo imena Srbin(2)Nemac Jirgen Spanut, istrazujuci nemacku istoriju, otkriva srpska groblja na tlu Spanije, Portugalije i Bretanije od 3000 godina pre Hrista.
On takodje u pecini kod mesta Mas-d' Azil u Francuskoj otkriva belutke, koji predstavljaju prve pocetke stvaranja pisma, pocev od ledenog pa do ranoistorijskog perioda.
A u mestu Glozel otkrio je kamenje na kome je nasao iklesane jelene, medvede i zivotinje koje mogu biti panteri ili divlji konji, sa oznakama koje pripisuje "filistinskom' ili "sinajskom" pismu.
Ove iskopine procenjene su na devet do deset milenijuma starosti pre Hrista.
Francuski arheolog Morle nazvao je to pismo "azbuka Glozel", a Jirgen Spanut navodi: "Oni koji su izmislili ovo pismo su postavili kamen emeljac nase civilizacije".
On misli da se radi o Filistincima, a po uporedbi sa nasom cirilicom proizlazi da se radi o Srbima.
Platon smatra da je isto kraljevstvo vladalo Sredozemljem i Egiptom i preko Tirenskog mora do Gibraltara.
Na sve to Ilija Zivancevic napisao je da je Slovenstvo bilo rastureno od Vladivostoka do Jadrana, kao kicma covecanstva.
Najstariji haldejski, asirski i misirski rukopisi i kameni spomenici ljudske civilizacije stari su oko sedam hiljada godina.
Po njima najmanje toliko je stara i srpska istorija.
U tim spomenicima spominje se ime Srbin, ali ne i Sloven.
I "Kineski dvorski dnevnik", koji je neprekidno pisan dve hiljade godina pre Hrista, sadrzi podatke da su tada Srbi ziveli u azijskoj Sarmatiji i u zemljama iza Dona.
Tada je srpski narod ziveo na prostorima od Sibirije do italijanske Venecije.
Francuz Rober Siprijan razvio je teoriju o poreklu svih Slovena od Iliro-Srba, tj od Podunavskih balkanskih Srba, koji su se prostirali od Baltickog i Crnog mora do Kavkaza i Kaspijskog jezera.
Srbe Donjeg Dunava on naziva Proto-Srbi ili Prvobitni Srbi i za Proto-Srbe tvrdi da su tu od pre Mojsija.
A za kasniji dolazak Srba na Balkan Siprijan kaze da su oni samo dosli sabraci u pomoc u borbama protiv Rimljana.
Nije cudo da su od tada neki narodi modifikovali jezik pa cak i davali sebi druga imena, zbog ogromnih razdaljina i otezanog komuniciranja.
Imena Ceha, Hrvata i Rusa pominju se prvi put u pisanim spomenicima od sestog veka n.
e, nekoliko hiljada godina posle Srba.
O tome Safarik pise: "Nikada do sestoga veka nije pomenuto ime Ceh, Leh ili Sloven, a i o Poljacima i Rusima pisana istorija govori tek u devetom veku".
Prema zapisima Jornanda i Prokopija, Vendi i Srbi su dva imena jednog istog narodnog stabla.
Luzicki Srbi za sebe kazu da su oni iz balkanske Srbije, sto potvrdjuju nemacki istoricari Setgen (Schottgen) i Krajsih (Kreysig), uzimajuci za osnov ista imena ljudi, reka, planina i drugih geografskih pojmova.
Poljaci su u novijim istrazivanjima utvrdili prisustvo Slovena (Srba) na baltickoj obali od pre 2000 godina pre Hrista.
To su bili Protosloveni (Protosrbi), ciji su potomci danasnji Luzicki Srbi.
Olga Lukovic-Pjanovic kaze da su Bosna i Slavonija bile srpske i zvale se "Bela Srbija", a prostirala se sve do nemackih granica.
Rober Siprijan zakljucuje da su Srbi najstariji stablo slovenske rase i da su ih na Zapadu nazivali Vendi, kao i da su zitelji Sarmatije autohtoni Srbi.
Po Iliji Zivancevicu Dusanov Zakonik predstavlja samo kontinuitet tradicionalnog vendskog porekla, a Valter Vist (Walter Wust) pise da je sanskritski jezik nastao iz vendskog, ali mu ne moze odrediti vreme.
On tvrdi da je u Indiju dosao sa severozapada, a po svim uporedjivanjima jedina je mogucnost da je to bio srpski jezik.
To je u saglasnosti i sa Ilijom Zivancevicem, koji kaze:"Sloveni su ostalim narodina dali rec" i on za vreme nastanka sanskritskog jezika odredjuje 4500 godina pre Hrista, dok Emil Burnuf (Emil Burnouff) nalazi da je to bilo daleko pre, cak u doba "mracne praistorije".
On nije usamljen u tvrdnji da su grcki i latinski jezici nastali iz pelazgijskog jezika.
A za narod Pelazge kaze da su ziveli u Sredozemlju i po Alpima.
Pelazge su mnogi proslovekovni autori identifikovali sa starovekovnim Srbima.
Jedan ogranak Srba, koji je iz Sarbarske, preko Male azije, stigao na Balkan 3000 godina pre Hrista, naselio je Staru Rasku (Trakiju), a jedan deo istih morskim putem spustio se do Krita u tri talasa 1800, 1500 i 1400 godina pre Hrista, pobedili su Kricane ali su se sa njima izmesali i pretopili u novi narod - Grke ili Jeline.
Podaci govore da ni imena grada Atine i istoimene boginje nisu grcka.
Ima zapisa koji tvrde da su i Akropolis sagradili Srbi.
Sami Grci za sebe veruju da su oni narod zvani Pelazgi i da su govorili "varvarskim", a nalazi ukazuju da su to Srbi.
Olga Lukovic-Pjanovic za Grke kaze da su oni ostatak hordi asirskih i Ramsesovih trupa, koje su se pomesale sa srpskim plemenima, a takav stav zastupa i sam Herodot.
Na Kritu se zadrzalo jedno pleme Borusi, koje se nije mesalo sa Kricanima.
Kada su se i oni uputili na sever zaposeli su obalu Baltika i odrzali svoj jezik sve do pre 200 godina, od kada su ih Nemci germanizovali u Pruse.
A Srbi sa Peloponeza naselili su oblasti iznad Save i Dunava stvorivsi prvu Panonsku Srbiju.
I o samoj Troji zapisi Mihaila Lomonosova i Mavra Orbinija, kao i pevanje Ivana Gundulica, idu u prilog umesanosti Srba.
Padom Troje Srbi su u drugom talasu 1860 godina pre Hrista opet dosli na Balkan i prosirilise do Venecije.
Katarina Velika, ruska carica, je luzicko-srpskog porekla, sto su istoricari potvrdili po tituli njenoga oca (bio je princ oblasti Anhatt, Zerbst - Serbiste).
Katarinu su u mladosti zvali "Severna Semiramida".
Licno je sama za sebe govorila da je slovenske rase i pisala Grimu 1784 da je slovenski jezik bio prvobitni jezik ljudskoga roda, a kako kaze nas narod "Carska se ne porice".
Nikola Frere, kako navodi Safarik, smatrao je srpski majkom trackog i grckog jezika.
Safarik u svom delu "Starozitnosti" pise: "Srbi zive u Evropi od najdavnijih vremena ili od praistorijskog doba, a tako rasprostranjen narod vodi svoje poreklo od najdalje proslosti".
On tvrdi da su Srbi nastanjivali gotovo celu Evropu i mnoge delove Azije, pa otuda ona nasa stara izreka "Govori srpski da te ceo svet razume".
Za srpski jezik Safarik kaze da je "Tako originalan, cist, gramaticki savrsen, bogat te nije mogao da se oblikuje bez postojanja jednog jedinstvenog prvobitnog i samostalnog naroda", a stari srpski jezik bio je sasvim slican danasnjem, savremenom, sto je retkost u istoriji jezika.
A kad je rec o pismu jos niko se nije ni priblizio Vukovom pravilu "Pisi kao sto govoris, citaj kako je napisano".
Sigismund Herbestajn navodi da su Srbi ziveli na celoj obali Jadranskog mora, od Venecije do Konstantinopolja, ukljucujuci tu i srpski Carigrad, pa navodi Miziju, kao balkansku oblast, koju su grci i Rimljani delili na Gornju i Donju Miziju, te dalje Luzicke Srbe i Srbe u danasnjoj Madjarskoj.
Rober Siprijan za Dunav kaze da je srpska reka, a Srbe naziva pocetnim narodom i majkom naroda a srpski jezik jezikom - majkom.
Nestor Kijevski, Leonik Halkokondilo i Rober Siprijan se slazu i svi nazivaju Podunavski bazen praslovenskom kolevkom Evrope.
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19645 |
14.04.2013 |
Poreklo imena Srbin (1)Srpski istoricar Jovan Rajic u "Istoriji Srba" (1794), iz starih izvora, izvodi poreklo Srba od Hunskih Sabira.
Drugi izvori to izvode iz Srbata - Sarmata, a takodje i od reke Serbice (izmedju Eufrata i Tigra, Mesopotamija, danasnji Iraq).
Neki autori ime Srba izvode iz reci Sobranie (zbor, sabor) i slicno, a neki ga prostorno vezuju za Sibiriju, jednu od nasih prapostojbina.
Ceski istoricar Pavel Safarik vezuje srpsko ime za reci Sjarbin, Serb, Serbin, Sibrin, sto su sve oblici znacenja roda, naroda, a sto ima isto znacenje sa latinskom reci "gens" i "natio" ili indijskom reci Serim, sto znaci narod iste krvi.
Neda Marinovic u opisu najstarijeg naroda na Balkanu iznosi da Srbin, u starodavnom indijskom jeziku, sanskritu, iz koga su potekli svi indo-evropski jezici, medju kojima i srpski, oznacava slobodnog coveka, junaka, koji se vecito bori za sopstveni opstanak.
Prema ruskom istoricaru Veltmanu u delu "Atila i Rusi" ime Srbin od starine odnosilo se na vojnicki, ratnicki stalez u Rusiji, a rec Srb znacilo je vojnik, hrabar covek i navodno od Srba su postali Kozaci.
I dan danas oko reke Volge rec Serbo oznacava porodicu, rod, svojtu, a kod Belorusa rec Sabr ili Sjarb znaci silu, mnozinu velikog naroda iste krvi i jezika.
Kod Velikorusa rec Serbi znaci zdrav, junacan, silan soj ljudi.
Kod Luzickih Srba rec Sorab ima znacenje coveka najrazboritijeg, najlepseg, najodabranijeg u tom rodu.
Kod Ukrajinaca rec Sirbin znaci gospodovati.
U srpskom narodu od davnina postoji pohvala pokojnika, za koga se smatralo da je bio dobar sa visokim odlicjima, koja kaze "Bas je pravi Srbin bio i srpski ziveo".
A u Crnoj Gori hrabrog junaka su hvalili sa "Srb od Kosova".
I u turskom jeziku reci Sirb i Serb imaju znacenje naroda jednog kolena, hrabrog, ubojitog i nepokornog.
Kod starih Persijanaca rec Sarb znaci glava, staresinstvo.
Kod Arabljana, Haldejaca i Jevreja rec Srb znaci slobodan covek, junak, nepokoran.
I u starom sanskritskom jeziku rec Serbh znaci ne dati se nikome, a koren te reci znaci seme, koleno i rod.
Safarik i Kolar su citirali, takodje, da rec Srbi oznacava rodjake, svojtu.
Nepoznatom coveku Srbin ce reci: "Kako se Ti ono zvase Rodjace".
Za Srbe se ponegde vezuje ime Vlah, sto su Turci usvojili od Hrvata.
To ime pripadalo je Keltima sa kojima su Srbi dosli u dodir 400 godina pre n.
e.
Kasnije se Vlah zvao ratar ili pastir.
Kada su Turci okupirali srpsku drzavu Srbi su se povlacili u planinske predele i pretezno se bavili zemljoradnjom i stocarstvom, pa su im po tom osnovu Turci dali ime Vlasi, mada ta rec oznacava zanimanje a ne narod.
Danas se Vlasima naziva narod koji zivi u Rumuniji.
Stari istoricari Srbima daju ime Rac, a to potice od znacenja coveka iz Raske, postojbine Srba po doseljavanju na Balkan.
Ime Srb i Sorab vodi takodje poreklo iz samog srpskog jezika, gde ima znacenje ogromnosti i sile naroda jedne krvi.
Prema tome, veruje se da su Srbi u vreme usvajanja svoga imena posedovali ove osobine.
U "Istoriji naroda srednje Azije" Joachim je zabelezio reci kineskog pogranicnog guvernera Hju Ju, 160 godina pre n.
e, : "Srbi su nas napadali 30 puta od proleca do jeseni".
Takodje, kineski drzavnik Caj Jun kaze: "Od kako su pobegli Yuni (Huni) osilise se Srbi i zavladase zemljama njihovim, ima ih sto hiljada vojnika i prosveceni su, plemena su im silnija i mnogobrojnija i mi ne mozemo da im se odupremo".
Istrazivanja su potvrdila da cak i na Tibetu i dan danas postoje nazivi koji su cisto srpski, kao: cedo, jarak, sila, cica, rudnik, gora, luc, kao i imena: Bozan, Milovan, Srbica i druga, Milos Milojevic ih je zapisao 710.
Nemac Ekerman tvrdi da ime Srbin oznacava narod, a Henrih Leo da to ime dolazi od sanskritskog imana Sarb ili Srp, sto oznacava narod koji se cesto seli.
Istaknuti Slavista, Francuz Siprijan Rober iznosi da ime Srbin obelezava celu jednu rasu naroda i da su to Iliri, najstariji Sloveni.
Jakov Grim je u predgovoru "Maloj gramatici Vuka Karadzica" napisao..
"da nema slavnijeg imena koje bi se moglo upotrebiti za sve Jugo-Slovene i da ni jedno drugo pleme nema takvu istoriju koja bi se mogla uporediti sa srpskom".
Po Herodotu svi Tracani, Skiti, Vendi, Tribali i Iliri su Srbi.
Inace rec Tracani, nastala je u grckom pogresno zbog ne mogucnosti izgovora suglasnika, sto se odnosi na Rasane.
Aleksandar Veliki poklonio je srpskim plemenima mnogo zemlje u Srednjoj Evropi u znak zahvalnosti za ratne zasluge nazivajuci te nove zemljoposednike Panovi (gospodari).
Smatrao ih je velikomocnim i najcuvenijim narodom, koga je nazvao Slavan.
Na samrti je izrazio zelju da svi narodi od Jadranskog do Hladnog mora zive po zakonima "Slavnih".
Tako je, kazu, odlucio umiruci pobednik u belom gradu Aleksandriji.
Dr Deretic navodi da je iza Aleksandra Velikog ostalo zapisano da je neki veliki vojskovodja, pre njega, preduzeo pohod sa Helmskog (Balkanskog) poluostrva iz Srbije na istok sve do Indije.
A bilo je to nesto preko 2000 godina pre Hrista, a taj veliki vojskovodja bio je Nino Belov, koji se u "Svetom pismu" spominje kao Nebrod.
Cilj mu je bio Indija.
Krenuli su iz danasnjeg Nisa, presli Malu Aziju i stigli do Indije.
U starim zapisima zabelezeno je da je to prvi prodor Arijevaca, a ime su dobili po bogu Aronu sa danasnjih predela Kosmeta.
Skorasnja otkrica potvrdila su da su Sloveni (Srbi) kao Arijevci okupirali iranske visoravni i oblasti Inda i Ganga.
Njihovi obicaji ostali su ocuvani u Vedama.
Prema tome, Sloveni su se dokazali kao nosioci Arijanizma, dok sami Indusi smatraju da su im Vede podarili bogovi.
Nina Belova nazivali su i bogom Bak.
On nije bio samo osvajac, vec i graditelj, a svoju ljubav prema graditeljstvu preneo je i na svoju zenu Semiramu, koja je bila ocarana gradnjom Vavilona i naredila je da se taj grad dovrsi po njenim zamislima, kojom prilikom je sagradjen most dug 900 m za ulaz do centralne kule na cijem vrhu je sagradjena opservatorija.
Posle Nina Belova novi vojskovodja Serbo Makeridov, po uzoru na Nina, izveo je drugi pohod Arijevaca na istok, a on se u svetom pismu spominje kao Asur i neki ga otuda smatraju osnivacem Asirskog carstva.
Prema prednjemu, Aleksandar Veliki je bio treci osvajac dalekih svetova i isao je "utabanim stazama" tek 335-332 godina pre Hrista.
Aleksandar nalazi Srbe izmedju reka Inda i Dzelama, koji su tu ostali od Nina Belova ziveli u dva grada, od kojih se jedan zvao Serbija.
Aleksandar taj grad dogradjuje i ulepsava i naziva ga Aleksandrija Serbijska.
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19646 |
02.04.2012 |
Uvodni komentarNavodi u ovom radu baziraju na knjizi Dobroslava Jevđevića, ¿Od Indije do Srbije¿ u izdanju Srpskih novina 1961.
godine u Rimu, kao i podacima brojnih autora publikovanih u novinama i na internetu, i posebno u delu Dr.
Olge Luković-Pjanović ¿Srbi narod najstariji¿.
Namera ovoga teksta je traganje za srpskim i sopstvenom korenima, na bazi istinite, a ne tragično naturene nam, istorije.
Autor: Dr Simo Jelaca
Pretezno, srpski udzbenici opisuju srpsku istoriju od sestoga veka, od vremena doseljavanja iz pribaltickih zemalja na Balkan, kao da nas pre toga nije ni bilo.
A gde su nam onda ziveli pradedovi? Nisu valjda vanzemaljci? Tim doseljavanjem na Balkan Srbi su vec imali usavrsen jezik, izgradjen drustveni poredak, razvijen smisao za drzavu, sa obicajima i kulturnim temeljima.
Imali su i dva, tri carstva.
Pa gde nam je onda kolevka?
Razlozi za prednje leze, pre svega, u prihvatanju nordijsko istoriografske i germanske Berlinsko-Becke skole, koja je namerno iskrivila nasu istoriju, cime nam je ucinjen falsifikat po kome Srbi nisu autohtoni narod u Podunavlju i na Balkanu od svoga najranijeg pocetka.
Time su nam oduzeli proslost i brojne generacije zaveli, a sve u nameri potpunog iskorenjivanja Srba.
Za nas je jedino merodavna Autohtonisticka Skola prema kojoj u novije vreme imamo dva pravca, prvi "Indijski", po kome se poreklo Srba izvodi iz Indije i drugi "Podunavski",
po kome su Srbi nastanjivali Podunavlje "od pocetka", odakle su se raseljavali po Evropi, Maloj Aziji pa cak stigli i do Indije.
Zacetnik podunavskog pravca je hronicar XII veka Nestor Casni Kijevski, a njegovi veliki pobornici su nasi velikani: Olga Lukovic-Pjanovic, Jovan Deretic, Ranka Kuic, Milos Milojevic, Sima Lukin-Lazic, Laza Kostic, Pavel Safarik, Ilija Zivancevic, Svetislav Bilbija, Milan Budimir, Dragoslav Srejovic i mnogi drugi, sa nepobitnim dokazima nadjenim u Lepenskom Viru.
Tu su i mnogi strani autori: Siprijan Rober, Emil Birnuf, Adolf Pikte, Ami Bue, Lorenc Surovjecki, Fransis-Maria Apendini i brojni drugi.
O zastarelom ucenju po kome su Srbi doselili na Balkan u sedmom veku nove ere ovde nece biti detaljnog prikaza, posto svi dokazi idu u prilog tvrdnji da je to bilo poslednje srpsko doseljavanje i to u postojbinu svojih predaka.
To su samo posledice germanske istorijske skole, teorije koja nam je nametnuta.
Ili, jos znacajnija je tvrdnja Jovana Deretica da se Srbi nisu ni doselili iz Zakarpatja, oni su u Podunavlju oduvek ziveli.
A Poljak Kazimir Sulc dodaje da su Sloveni (citaj Srbi) nastanjivali Podunavlje od najstarijih vremena, kao Iliro-Tracani.
Tokom rimske vladavine Srbi sa severa su dosli da pomognu svojim sunarodnicima, starosedeocima, tu ostali i ocuvali sve svoje obicaje i jezik.
Autohtonisticku skolu prihvatili su vec ruski i poljski istoricari, medju kojima su se istakli Adam Mickijecic i Surovjecki sa Pavelom Safarikom, koga smatramo svojim posto je bio professor u Novom Sadu.
Svi oni potvrdjuju da su slovenski jezici zauzimali centralno mesto u grupi indo-evropske grupe jezika,
a Sloveni oduvek zive na svojim teritorijama, odakle su vrsili uticaj i na istok i na zapad.
Nažalost, svetska je tragedija u cinjenici da zapadni istoricari prilikom brojnih otkrica nisu uzimali u obzir slovensko (odnosno srpsko) pismo, kojim bi mnoge "nejasnoce" i "misterije" bile lako resive.
Najprostiji primer je ime vladara u Egiptu po imenu Arsa (cirilicno pisano APCA) ili most (MOCT), sto su za Zapadnjake bile ne resive zagonetke.
Putujuci vremenski unazad stizemo do Indije, odakle nas putevi vode preko prostranstava Azije, pa preko ruskih nizija i na zapad sve do Spanije i Engleske.
Srpskom istorijom bavili su se nemacki istoricar Leopold Ranke i Ceh Jirecek, madjarski grof Bendzamin Kalaj, Slavisti Jan Kolar i Pavel Safarik i mnogi drugi.
Postoje spisi grcko-rimskih pisaca Herodota i Plinija, pa cak i kineskih i turskih, a takodje i Hrvata Franje Rackog, kao i srpskih istoricara Jovana Rajica, Stojana Novakovica, Sime Lukin-Lazica i mnogih drugih.
Srpska herojstva tokom vekova istakla su nas u prve redove svetske istorije i davala nam pravo gradjanstva medju uglednim vojnickim nacijama.
Srpska ljubav prema otadzbini, odanost prema slobodi i srpska herojsko-pesnicka poezija privlacili su paznju svetskih duhova od Napoleona do Getea, od Bajrona do Viktora Igoa.
Cak i hladni Englezi gledali su u Srbima i Crnogorcima heroje dostojne Spartanaca.
A Srbe, novije istorije, inspirisali su mitovi njihove carske proslosti Nemanjica i Kosovska tragedija.
Susedi koji su nas oduvek mrzeli cinili su to pretezno iz zavisti stremeci za nasim istrebljenjem.
U uvodnom delu rada "Doseljavanje Srba na Balkan i prva drzava" neimenovani autor iznosi sledece: "Naucnici smatraju da su zemlje zapadne i srednje Evrope naseljene od pleistocena (diluvij, ledeno doba), a da se na Balkanskom poluostrvu covek pojavljuje u periodu poslednje glacijacije (pre 40, 000 godina).
Na osnovu nalaza u pecinama pod Jerininim brdom u selu Gradac i u Risovaci na Vencacu izgradjene su slike tadasnjeg ljudskog zivota.
Oko 25, 000 godina pre nove ere covek napusta pecine, cime se zavrsava prvo poglavlje istorije ljudske zajednice na teritoriji Srbije.
Arheoloska nalazista u Djerdapu potvrdila su da se tamo razvila jedna od najslozenijih kultura praistorije, nazvana kultura Lepenskog Vira (7000-5500 godina pre n.
e.
).
I na internetu se nalaze podaci o figurinama u Lepenskom Viru iz sedmog milenijuma stare ere, a ispitivanja radioaktivnim ugljenikom potvrdjuju starost nadjenih artikala na oko 8580 godina, odnosno preko 6500 godina pre Hrista.
Ima i podatak da je kolevka Evrope u Rajkovoj Pecini, na Rudnoj Glavi kod Mjdanpeka uz Baljetinsku reku.
Najstariji ljudi ove kuture ziveli su u naseljima, u zajednici od dve do cetiri bioloske porodice.
Neolitska kultura na prostorima severno i juzno od Save i Dunava razvila se od 5300 do 3200 godina pre n.
e.
, a najznacajnija nalazista su Starcevo i Vinca".
|
|
|
Dr. Simo Jela~A : Kanada
|
19656 |
07.12.2008 |
O kulturi starodrevnih SrbaPisani tragovi o Srbima iz Indije datiraju od pet do sest hiljada godina, a u Evropi od preko tri hiljade godina.
Rus Moraskin je pisao da su Srbi jos u svom indijskom kraljevstvu bili na najvisem stepenu prosvete i obrazovanosti, za to doba.
Takodje, Kinezi su zapisali da su Srbi napredovali u prosveti i da je njihov car Tanca jos tada izdavao zakone.
Grcko-rimski istoricar Straban kaze za Srbe iz Kaspijske Serbanije da su trgovali jos od dolaska iz Indije i da su na odeci nosili zlato.
Gilferding za Balticke Srbe kaze da su imali velike gradove, sa razvijenom umetnoscu, zanatstvom i trgovinom, cime su zadivljavali druge narode.
Mavro Orbini navodi da su Balticki Srbi u politici imali izvrsne zakone i pohvalne obicaje.
srpski istoricari Kovacevic i Jovanovic zapisali su da su ti pradavni Srbi upotrebljavali zelezo, bakar, olovo, srebro i zlato.
Jirgen Spanut je u svojim studijama zapisao da su na Sinajskom poluostrvu jos 4000 godina pre n.
e.
postojali rudnici bakra "Timna" na oko 60 kvadratnih kilometara sa oko 5000 podzemnih tunela i da su u tim rudnicima pronadjeni natpisi, kako on kaze na "filistickom" pismu, sto je identifikovano kao pismo kojim su se sluzili Srbi.
A Racki pise da su kod Srba pre 2500 godina bila razvijena zemljoradnja i trgovina zitom, te da su bili veste zanatlije, rudari, dobri graditelji brodova i poznavali su staklo.
Sreckovic pise da su Srbi u Solunskoj Srbiji negovali svoju pismenost i na svoj jezik preveli svete knjige.
On takodje kaze da su Neretvljani bili najbolji trgovci i da su imali jacu flotu od Mletacke.
Slicno je tvrdio i sam Julije Cezar u svoje vreme.
Imali su cak svoje tkanine, koje su izvozili i koje su bile veoma cenjene u Carigradu.
I konacno, akademik Stojan Novakovic tvrdi da postoje dokazi da je u Srbiji vec u desetom veku postojao snazan knjizevni pokret, u Zeti i Raskoj, na kojim temeljima je izgradjena prosveta, knjizevnost i zakonodavsvo Nemanjicke Srbije.
Dr Jovan Deretic nalazi pojavljivanje imena Srba i u Bibliji, sto je mnogo ranije od zvanicne nauke.
Po njemu Srbi su ostavili bezbrojne tragove, svuda gde su ziveli.
Tako, u Maloj Aziji je postojao grad Sard u kome su prvi put osnovane skole za matematicare, istoricare, muzicare i astronome.
U tom gradu prvi put u ljudskoj istoriji predvidjeno je pomracenje sunca.
Svrseni ucenici ovih skola odlazili su u velike gradove i drzali predavanja.
Jedan od njih, Grk koga pominje Ksantos, otisao je u Atinu i drzao predavanje, ali ga vecina slusalaca nije razumela jer su svi strucni izrazi bili na srpskom.
Otuda i podatak da su Grci Srbe nazivali Ksantosima.
Po podacima sakupljenim u Vatikanu, pa cak i u "Svetom pismu", Deretic zakljucuje da su Arijevci, Heti, Geti, Iliri ili Kelti sve Srbi.
A dr Ranka Kuic, prvi keltista na Balkanu i strucnjak uvrsten u 2000 najistaknutijih stvaralaca na zemaljskoj kugli, svojim delom "Srpsko-keltske paralele" dokazuje gotovo genetsku srodnost danasnjih Velsana, mnogih Iraca i Skota sa Srbima.
Otud je i ponela nadimak "Ranka Velsanka".
Ona je svoje delo pokazala na svim geografskim pojmovima na terenima koje su nastanjivali Kelti i Srbi.
Savremeni istoricari tvrde da je prihvatanjem nordijsko germanske istoriografske Berlinsko-Becke skole Srbima nanet udarac mitskih razmera.
Cvijic je Srbe opisao kao veoma inteligentan narod, ali i veoma eksplozivan.
P.
Dragosavac tvrdi da Akademija nauka nikada nece zavrsiti srpski recnik, a sto je jos tragicnije da isti jos uvek tretira kao srpsko-hrvatski.
On takodje istice potrebu za izradom srpsko-sanskritskog recnika.
Na svu srecu takav recnik moze se uskoro i ocekivati, posto na njemu radi Branislava Bozinovic.
Natasa Lukic sugerise kao kluc da je dobro iznaci balans izmedju zelja i stvarnosti, kako nas preuvelicavanje nebi odvelo od puta za "vise interese".
Jelena Milutinovic kaze: "Kad je Gete procitao Hasanaginicu, izjavio je da narod koji ima takvu poeziju zasluzuje da bude prestizan evropski narod, narod koga ce svi evropski narodi izucavati upravo zbog toga".
Ne tako davno, 1984 godine, svetsku javnost uzdrmao je Meksikanac Robert Salinas Prajs objavom knjige "Homerova slepa publika", kojom je ustvrdio da Troja nije u Maloj Aziji vec u dolini Neretve i da je Neretva ustvari drevna anticka reka Skamander a Gabela je Troja.
Robert Salinas u svojim istrazivanjima i dalje traga za nasim istinama.
Naročito ga privlaci misteriozna planina Rtanj, za koju tvrdi da je to srpski Olimp.
On takodje zakljucuje da je Balkan pupak sveta.
|
|
|
Milutin Milanovi} : Sokolac
|
19810 |
16.12.2008 |
Za Jelu iz VranjaPrilikom reforme školstva u Njemačkoj, car Fridrih II, naredio je jednom čovi koji se zvao Felbiger da uradi reformu škola (razlog reforme je taj, jer je Caru zafalilo školovanog kadra - podoficirskog, u ratu sa Avstrijom 1256-1263.
god i umalo da izgubi rat zbog toga).
Tako je čova zvani Felbiger 1265.
godine izvršio reformu osnovnih katoličkih škola u selima i gradovima HERCEGOVIJE Šlezije i grofovije Glac.
Ovdje nema ništa čudno osim HERCEGOVIJE, čiji korijen riječi se vezuje za srpsko jezičko područje u kome je u davna vremena predstavljalo ekvivalent vojvodstvu.
Naime, još daleke 1256.
godine ( skoro 500 godina prije) titulu HERCEGA na srpskim prostorima nosi župan humski Rastislav, potomak Miroslavljev.
(Miroslav je brat Nemanje - osnivača Srbije).
E, pa ako švabe i ugari nisu tada, a znamo da nisu, pohodili Humom, onda su Srbi živjeli na njihovim područjima, odakle potiče i Hercegovija u Šleziji.
U prilog ovoj konstataciji ide i to što se i danas na prostoru Njemačke nalazi oko 160 000 Lužičkih Srba, naših rođačina.
|
|
|
Lambros : Zapadna Srbija, Sokolac
|
23181 |
01.01.2010 |
Kako je nastala lažna istorija SrbaPo J.
I.
Deretiću i Olgi Luković-Pjanović kod nas postoje dva perioda proučavanja istorije:
1.
prije Berlinskog kongresa 1878.
g.
, i
2.
poslije Kongresa
Tadašnje velike evropske sile nisu htjele širenje Rusije na Balkanu koja je od Bugarske pravila balkansku silu.
Sazivaju Berlinski kongres, prepravljaju San-Stefanski ugovor dajući tu ulogu Srbiji, ali ne za lijepe oči.
Na tom Kongresu Avstro-Ugarskoj dat je mandat da okupira BiH, a Srbima je tada rečeno:,, Preko Drine i Dunava ništa nije vaše'.
Onda se u Srbiji pojavljuje jedna mala grupa intelektualaca, ali vrlo moćnih, koji uzimaju na sebe da sprovedu ideje Berlinskog kongresa.
Na čelu te grupe je Stojan Novaković koji je bio Ministar prosvjete (1880-1883).
Novaković (pravnik po struci) smjenuje prof.
istorije u Velikoj školi g.
Srećkovića (šalje ga u prijevremenu penziju), a na njegovo mjesto postavlja svoga kuma Ljubomira Kovačevića (pravnika) i od tada počinje kod nas priča o seobi Slovena.
Šta su to seobe Slovena? To je jedna priča da smo mi jedna varvarska sorta - narod, koji je došao iz nedođije, niko nezna odakle, niko ne zna kad.
Nema niko podataka kad se to desilo (samo Porfirogenit)
Postavlja se i pitanje: Kako se mogla desiti takva kataklizma da jedan varvarski narod preplavi Helmsko poluostrvo od Crnog mora do Alpa, od Jadrana do Tatre, a da se nezna kada je to bilo? Što je najgore nema nijednog podatka od bilo kog savremenika da se to desilo, nema opisa nijedne bitke.
Gdje je narod koji je bio na tom prostoru? Na tom prostoru su bila ratnička plemena Iliri, Tračani, Dačani, oni koji su bili štit i mač rimske imperije.
Rimsko vojno uređenje, pismenost, civilizacija, gdje su ti narodi i sve ostalo? Je li taj narod nestao preko noći, a da za sobom nije ostavio ni jednog zapisa, ni na grobu?
U postberlinskoj istorijskoj školi se govori da ni u jednom antičkom djelu se ne pominju Srbi, međutim J.
I.
Deretić i O.
Luković-Pjanović navode da je nepresušan broj izvora koji govore suprotno o prethodnoj tvrdnji.
Ova istorijska škola se zasniva na činjenicama Konstantina VII Porfirogenita koji je u prvoj polovini X v.
bio car Romeje (Istoč.
Rim.
Carstva).
Konstantin nije bio istoričar niti ga ko pominje kao istoričara i pisca.
Međutim, napisao je dva dokumenta svom sinu Romanu: jedan (kratki) "O ceremonijama na dvoru", i drugi o "Temama" (Teme su bile administrativne podjele u carevini, kao sada republike).
Te knjige su bile u vatikanskoj biblioteci sve do 17.
v.
Pod okriljem katoličke crkve 1611.
g.
u Lionu se objavljuje njegovo djelo, ali sada se ono sastoji od 3 dijela.
Pored prethodno dva navedena dijela, pojavljuje se dio "O narodima", a u kome se pominje doseljavanje Slovena, koje je u naše škole uveo gore navedeni ministar Novaković.
Porfirogenit se uzima kao jedini izvor za srpsku istoriju, a svi drugi su odbačeni (antički, srednjovjekovni, srpski, strani).
Pouzdano se zna da su prva dva djela Porfirogenitova nastala između 940 i 950.
godine, a umro je 959.
g.
Centralna tema kod Porfirogenita je da smo se mi doselili na Helmsko poluostrvo u vrijeme cara Iraklija u 7.
v.
kao varvarska horda.
Na osnovu matematičkog proračuna g.
Antića (istraživača u Vinči) četveročlanoj porodici u to vrijeme od Ukrajine do Soluna trebalo bi da ponese 1, 5 t hrane, u protivnom bi trebala da postiji svakih 20-25 km prihvatna stanica gdje bi se opskrbili.
Narodu koji dođe na tuđu zemlju trebalo bi da živi najmanje 6 mjeseci da bi nešto posijali i ubrali.
Nastavak slijedi, ali ako može povežite ga kasnije sa ovim tekstom neka bude u cjelini.
Prema Konstantinu tim "Slovenima", koji su navodno došli u 7.
v.
, car Iraklije je dao pored Soluna na rijeci Bistrici grad Serbiju da se tu nasele.
A grad Serbija već postoji prije nego što su Srbi stigli! Porfirogenit govori da pošto im se tu nije svidjelo oni su se vratili nazad preko Dunava.
Zatim su se predomislili i onda molili romejskog (vizantijskog) rodonačelnika Beograda da on moli cara Iraklija da im da neki prostor da se nasele.
Međutim, u to vrijeme Romeja (Vizantija) nije držala Beograd i nije bio nikakav "vizantijski" upravnik u Beogradu i prema tome nisu mogli nikome da se obrate.
Odmah na početku, sa naučne tačke javljaju se neozbiljnosti.
Porfirogenit stoji u protivstavu sa svim antičkim i srednjovjekovnim istoričarima, jer on kaže da je u vrijeme cara Dioklecijana isti doveo iz Rima neke Romane koje je naselio u Saloni (grad pored današnjeg Splita, bio je glavni grad rimske Dalamacije) i onda su se oni tu naoružali, organizovali i išli na Dunav da drže straže prema Slovenima (ali to je 4.
v.
kada je Imperija u punoj snazi.
Kako može grupa Romana iz Salone da ide držati stražu na Dunavu? ) Na Dunavu su legije.
Kako jedna grupa može da stvara vlast unutar vlasti? To je bilo neizvodljivo, jer je tad bila uređena država.
Porfirogenit piše da su Romani jednom poželjeli da pređu Dunav i da vide kakvi su oni koji žive s druge strane, i kada su prešli tamo našli su mirne i nenaoružane Slovene.
Prešli Dunav da ih vide, a ne znaju da tu postoje, a drže stražu prema njima! A onda kaže da se ti Sloveni zovu Javari.
Kako Avari u 4.
v.
, kada su Avari došli krajem 6.
v.
na tlo Podunavlja.
Kakvi Sloveni u 4.
v.
kada se ime Sloveni pojavljuje tek u 6.
v.
Postojali su samo Srbi i druga plemena.
Pa onda piše da ti Sloveni nisu znali da sa druge strane Dunava ima stanovnika.
Da nisu znali da postoji Rimska Imperija, i da ima nekih ljudi koje žive južno od Dunava.
A ratovi, sukobi i upadi preko Dunava i jednih i drugih je bila u to vrijeme redovna pojava.
Porfirogenit kaže za Srbe da su oni bili u Bijeloj Srbiji, s onu stranu Turske (Mađarsku su "vizantijci" tada nazivali Turskom).
Međutim, prvo okupljanje mađarskih i srpskih plemana uradio je srpski vojvoda Vladislav 972.
g.
, koga Mađari nazivaju Geza.
Tada je počelo sa formiranjem ugarske države, a konačno je formirana 997.
g.
Tek od 997.
g.
se može govoriti o Ugarskoj (Mađarskoj ili Turskoj).
A naveli smo da je Porfirogenit pisao svoja djela između 940 i 950.
g, a umro 959.
g.
Kako je onda mogao da piše o nečemu što je 40-ak godina nastalo poslije njegovog pisanja, naravno i smrti?!
Od Herodota (5.
v.
p.
n.
e) pa na ovamo postoji 9 antičkih pisaca koji pominju Srbe poimenično i imamo još nekoliko pisaca prije Porfirogenita koji to čine.
Kako je onda moguće da Porfirogenit nije znao za to ime i taj narod prije 7-og vijeka.
Svi ti antički piscu su znali za Venete, Venide, Vende itd.
Herodot kaže: "Veneti i Iliri su jedan narod".
Diokasijus (2.
v.
n.
e.
) pominje Srbe u Iliriji.
Strabon (1.
v.
p.
n.
e.
) nalazi Srbe u Iliriji, od Jadrana do Dunava, a planinu Dinaru naziva srpskom planinom!
Klaudije Ptolomej (geograf 2.
v.
n.
e.
) pominje Srbe kao žitelje Ilirije i grad Serbinon koji je današnji Zagreb (tako se zvao sve do 1200-te godine! )
U antičkoj Grčkoj pronađeno je 13 toponima vezano, ne za srpski jezik već za srpsko ime.
Plinije Stariji (1.
v.
n.
e.
) na predjelu Dalmacije i Hercegovine nalazi spiskove bratstava iz 12.
g.
n.
e.
i broj obaveznika koje moraju dati u rimske legije.
I sva ta plemena - bratstva koja je pomenuo su i današnja srpska bratstva - prezimena na prostoru Hercegovine.
Kako smo se onda doselili u 7.
v.
?
S ovim tekstom je završena tema o tome "Kako je nastala lažna istorija Srba".
Ako je moguće objedinite sva tri dijela da bude čitaocima preglednije.
Ne kažem da je činjenično stanje ovakvo kakvo je interpretirano, ali treba imati i ovo u vidu.
Naravno, moram napomenuti da za ovu temu sam koristio prvenstveno predavanja J.
I.
Deretića o Konstantinu Porfirogenitu održana 19.
04.
2006.
g.
u Novom Sadu.
Treba saslušati profesore koji učijahu u stranijem zemljama i govorahu od 7 do 10 jezika, uz to čitahu decenijama, hiljade stranskije knjigami, negoli ove naše kancelarijske dogmatičare koji se (čast izuzetcima ) uglavnom pozapošljavaše po partijskoj (stranačkoj) liniji.
ХВАЛА ИМ!
|
|
|
Zeljko Tomic : Sokolac
|
23182 |
02.01.2010 |
RE: Kako je nastala lažna istorija SrbaZa dotičnog gospodina Antića nisam čuo ali sam mnogo razmišljao o ovom njegovom problemu.
Kao prvo, zbog ostalih posjetilaca, da objasnim da u 7.
vijeku Evropa nije bila povezana sa dobrim putevima, a smatra se da je tada na Balkan došlo bar 150.
000 osoba koje su "prepješačile" čitavu Evropu.
Predpostavlja se da du bili primorani da napuste svoja vjekovna ognjišta zbog najezde nekih osvajača.
Lično sam došao do zaključka da je to bilo moguće ostvariti jedino dolinom rijeke Dunava.
Svi dobro znamo da je Dunav evropska rijeka koja je od vajkada bila međunarodni plovni put, da ne kažem i žila kucavica stare Evrope.
Međutim, za ovako veliki broj "putnika" trebalo je imati čitavu flotu brodova, barki i čamaca, a tako nešto nije mogao obezbjediti ni najmoćniji car toga vremena.
Zbog toga je vrlo moguće da je "veliki talas" naseljavanja na Balkan trajao dugi niz godina, možda čak i dvadeset, i da se radilo o nizu manjih talasa.
Drugim riječima, nisu svi uprtili na leđa "po tonu i po brašna" i krenuli preko neprohodnih planina, nego su plovili Dunavom, udaljenost od nekih 1000 kilometara ( Dunav je dug 2850 kilometara).
U prilog ovome govori i činjenica da su Srbi tj.
Sloveni, prilikom naseljavanja na Balkan prvo naseljavali podunavske krajeve.
U ovoj varijanti Stari Sloveni bi izbjegli sukobe sa podunavskim stanovništvom.
Međutim, slanje tolikog broja brodova bi bilo dosta skupo, a nema ni nikakvog pisanog traga u istoriji o ovom poduhvatu.
U istoriji koju sam ja učio prije trideset godina je pisalo da su se "Stari Sloveni kretali dolinama rijeka, goneći stoku, noseći gusle i nejač".
Ovo zbog toga da bi izbjegli guste šume i neprohodne planine Stare Evrope.
U ovoj drugoj varijanti, moglo bi da bude da su se Srbi kretali dolinom Dunava, a da ih je Vizantija pomagala sa žitom i namjernicama na određenim lokacijama, da ne kažem lukama.
Međutim, to otvara čitav niz političkih pitanja da se takva logistika ostvari, i koja ovu (logično prihvatljiviju) varijantu čine gotovo nemogućom.
Po trećoj varijanti, Srbi ( tj.
"Sloveni" ) su se kretali obalom Dunava, vodeći stoku i noseći svoju nejač.
Veoma često su dolazeći u žestoke sukobe sa lokalnim stanovništvom, a ponekad bi i plaćali "putarinu" tj.
taksu za prolaz preko tuđih teritorija.
Svoje "blago" tj.
žito, sušeno meso, kože i ostale namjernice su prevozili lađama koje su sami gradili, a koje su se Dunavom kretale uporedo sa njima.
Vjerujem da većina današnjeg stanovnika Balkana svoje pretke treba tražiti u tom, rekao bih poslednjem "velikom talasu" naseljavanja ovog područja.
Izuzetak su Slovenija i zapadni dio Hrvatske, jer se u ovom slučaju se (po mom mišljenju) ne radi o Srbima, nego o jednom srodnom plemenu.
Ubjeđen sam da smo mi i Lužički Srbi jedan te isti narod.
Po meni, ni jedan slovenski jezik nije toliko sličan srpskom koliko je to jezik Lužičkih Srba.
Za vrijeme moga boravka u Njemačkoj upoznao sam jednog jako zanimljivog Nijemca koji mi postade zanimljiv kada mi reče da baš i ne voli Nijemce.
Objasnio mi je da je to zbog toga što je on "Sorb" ili prevedeno na srpski "Lužički Srbin".
Za one koji hoće da gugluju nešto o njima, njegov narod se na engleski zove "Wends" ili "Wendish people".
Velika je zabluda misliti da su Srbi u 7.
vijeku živjeli u hordama i bili primitivci.
Naprotiv, ja sada vjerujem da su imali jako dobru i zdravu društvenu i vojnu organizaciju, u mnogim stvarima napredniju od one koju mi imamo danas: birali su svoje knezove po pameti, hrabrosti i poštenju, vodili brigu o starijim osobama i nejači, a bili su talentovani i za muziku, kao i za pričanje priča tj.
usmeno predanje.
Ipak, ne treba zaboraviti ni njihovu najvažniju osobinu - Srbi su i tada bili najbolji kao ratnici.
Kroz svoje redovno školovanje sam učio ruski jezik, pa smatram sebe i dobrim poznavaocem slovenskih jezika.
Sa mojim prijateljem Tomasom ( neprijatelj moga neprijatelja je moj prijatelj ) sam se mogao sporazumjeti čak i ako svako govori svojim jezikom - ja na srpski on na sorbiš.
Jedan veliki problem Tomasovog ( piše se Thomas ) jezika je da za pojmove koji nisu bili poznati prije par stotina godina oni danas upotrebljavaju njemačke riječi.
Uostalom, zar nije isto i kod nas - naš staroslovenski jezik je pokvaren razno-raznim reformama i kao i uticajem turcizama, germanizama, a u novije vrijeme i engleskim jezikom.
Duboko sam ubjeđen da se jedan stari narod pocjepao i razišao na dvije strane svijeta.
Oni koji su ostali na tim prostorima su germanizovani, pa danas ni Tomasova porodica (žena i djeca ) ne govore "sorbiš".
U Njemačkoj danas živi svega 60.
000 Lužičkih Srba, od toga 40 hiljada se nazivaju "Gornji Srbi" a 20.
000 "Donji Srbi".
Da napomenem i to da je pojam Lužički Srbi (Lusatian Sorbs) svoje ime dobili prema Lužici (Lusatia) teritoriji koja se nalazi na području današnje Njemačke i Poljske.
Upravo u vrijeme zadnjeg doseljavanja na Balkan, u periodu od 5.
do 7.
vijeka naše ere, Lužički Srbi su se našli u procjepu dvije velike, poludivlje horde naroda.
Sa zapada su bili pod udarom Germana a sa istoka Huna, koje je predvodio Atila zvani "Bič Božji" i koji je živio baš u 5.
vijeku, od 406.
do 453.
godine.
Oni koji znaju engleski više informacija mogu da pronađu na internetu, ako odu na Google i pretražuju za riječi "Attila the Hun".
Da budem malo jasniji, prihvatam stav istoričara koji tvrde da se naseljavanje Balkana razno-raznim slovenskim plemenima odvijalo u talasima, i to u kroz dugi niz godina.
U ta stara vremena Balkanom su harali razno-razni osvajači, ali i bolesti, pa se stanovništvo veoma često topilo, tj.
izumiralo.
Zbog toga su velike sile uvijek imale potrebu da na to upražnjeno područje naseljavaju druge (uglavnom slovenske) narode.
Ovo "uglavnom slovenske" podvlačim, jer su i oni rijetki starosjedioci na Balkanu, koji su tamo živjeli prije dolaska ovog "velikog talasa", takođe bili slovenskog porjekla.
Međutim, oni su bili preplavljeni Srbima, i u potpunosti su se asimilirali sa njima, izgubivši svoj jezik i običaje.
Asimilacija fragmenata svih preostalih naroda na Balkanu u jedan konglomerat danas poznat pod nazivom Srbi, bio je moguć zbog toga što su Srbi imali jako dobru društvenu i vojnu organizaciju, pa su zakonom jačeg i većeg uspjeli da nametnu svoj jezik, običaje, kulturu...
Primjera radi, kada su se Srbi (tj.
Sloveni) doselili na Romaniju zatekli su neko vlaško pleme, koje se pred njima povuklo u planinu.
Naši preci su ih zvali Vlasi ili Romani, pa se smatra da je i planina Romanija po njima dobi svoje ime.
Riječ "vlah" je u srpskom jeziku bio sinonim za "divljaka" tj.
"brđanina" ili "gorštaka", pa su zbog toga nas pojedini muslimani (bez ikakvog osnova) pogrdno nazivaju "Vlasi".
Ovaj narod se na Romaniji asimilirao sa Srbima, ali u Rumuniji još uvijek postoje kao narod.
Ostaci ovog naroda su prisutni i u Srbiji: lično sam se uvjerio da su neka sela u Istočnoj Srbiji, tridesetak kilometara od Zaječara, naseljena Vlasima.
Mislim da bi trebalo da ti navedem i obrazloženje zašto bi Vizantijsko carstvo platilo brodove i lađe, ili bar pružilo pomoć, nekom drugom narodu da se naseli na područje Balkana.
Ako se ne varam, Justinijan Prvi je 527.
godine krunisan za cara, u Africi je ratovao sa Vandalima i Ostrogotima, a Langobardi su mu zauzeli veći dio Italije.
Sa sjevera su na Balkan nadirala razno-razna varvarska plemena, svi sa namjerom da opljačkaju bogate gradove juga.
Zbog toga je vizantijskim carevima na Balkanu bila potrebna tampon zona, tj.
narod koji bi ga zaštitio od prodora Kelta, Germana, Huna i ostale gamadi sa sjevera.
Za nas Srbe kažu da smo Balkan naselili u periodu između 626.
i 641.
godine, sa obećanjem Vizantije da ćemo plaćati veoma male takse i da ćemo dobijati vojnu pomoć u odbrani nas samih, a tako i sjeverne granice Carstva.
Iz ovoga se vidi da su nas i tada veliki narodi koristili za svoje lične potrebe.
Naseljavali su nas na Balkan poslije svake velike kuge ili rata da se nosimo sa narodima sa kojima nismo bili ni u kakvom krvnom srodstvu, a koji su bili naši vjekovni neprijatelji.
Jer zemlja bez seljaka ne plaća porez, niti daje vojnike za uvijek aktuelne vojne pohode.
|
|
